แพรไหมลืมตาขึ้นช้าๆ เธอเห็นว่าเข็มที่ฝังที่ข้อมือรวมไปถึงเสาน้ำเกลือหายไปแล้ว เธอคิดว่านางพยาบาทคงนำน้ำเกลือออกไปแล้วตั้งแต่เมื่อคืน ทั้งที่เธอไม่รู้สึกตัว เธอมองไปยังโซฟาไม่เห็นเขาอยู่ในห้องแล้ว เธอเห็นนางพยาบาลกับหมอเท่านั้นที่กำลังเดินเข้ามา
“อรุณสวัสดิ์ครับ คุณแพรไหม อาการเป็นอย่างไงบ้างครับ รู้สึกเวียนหัวไหมครับ” หมอคนเดิมเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
“ไม่รู้สึกเวียนหัวค่ะ และฉันดีขึ้นแล้วค่ะ” แพรไหมเอ่ยบอกเช่นนี้
“วันนี้หมอให้กลับบ้านเลยนะครับ โชติดีที่เป็นยาสลบธรรมดาไม่ร้ายแรง แต่แค่ทำให้หมดสติไปชั่วขณะ” หมอเอ่ยบอกเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ขอบคุณค่ะ” เธอเอ่ยบอกหมอเช่นนี้
“ไม่มีอะไรแล้วหมอไปก่อน” หมอเอ่ยบอกเช่นนี้ เธอจึงยกมือไหว้หมอ
“ขอบคุณค่ะ”
หมอเกินออกจากห้องนี้ได้ไม่นาน เสียงข้อความไลน์มันดังขึ้นจากโทรศัพท์มือถือของเธอ เธอจึงเปิดหน้าจอดู
พฤ. 22 มิ.ย. 2017
พี่รอแพรที่ด้านล่างแล้ว
ค่
