พอลิฟต์เปิดออก เธอมองห้องกว้างโดยรอบ เธอคิดว่าห้องนี้มันใหญ่และกว้างมากเลยทีเดียว มีทุกอย่างครบครัน มีห้องครัว ห้องน้ำ ทีวีจอแบนเหมือนเป็นโฮมเทียเตอร์ โซฟาขนาดใหญ่บุด้วยกำมะหยี่สีดำ เธอยังเห็นเคาน์เตอร์บาร์ที่อยู่ในส่วนครัว มีบันไดขึ้นไปยังชั้นสอง เธอคิดว่ามันไม่ใช่ห้องคอนโดทั่วไป แต่มันเป็นเพนท์เฮ้าส์แน่นอน
เธอคิดว่ามันมากเกินไป แล้วมันก็แพงมากด้วย ชาตินี้เธอก็ซื้อห้องเช่นนี้ไม่ได้
“แพรไหม โอเคไหม” เขาเอ่ยถามเธอ ดูเธอเงียบเฉยไม่เอ่ยสิ่งใดออกมา
“มันมากไปฉันรับมันไม่ได้หรอกค่ะ” เธอเอ่ยบอกเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“พี่อยากให้ แพรจะได้อยู่อย่างสบายใจ ที่นี่มีทีมรักษาความปลอดภัยดีเยี่ยมตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“แต่ว่า...”
“ให้พี่สบายใจเถอะนะ พี่เป็นห่วงแพรมากนะ” เขาเอ่ยบอกเธอด้วยความห่วงใยแววตาห่วงหาอาทรอย่างสุดซึ้ง
เป็นห่วงเหรอ ทำไมต้องเป็นห่วง เป็นห่วงจนต้องซื้
