เธอรู้สึกว่าใครมาลูบหัวเบาๆ เธอลืมตาขึ้นช้าๆ เงยหน้าขึ้นมองคนที่ลูบหัว ทำให้เธอรู้ว่าเป็นเสือ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลับไปตอนไหน เธอมองไปโดยรอบออฟฟิศมืดสลัว แต่มีแสงไฟบางส่วน เธอเห็นเพียงบอดี้การ์ดของเขาสี่ห้าคน และเขาที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอ
“ขอโทษค่ะที่ฉันหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ แต่ฉันสรุปการประชุมเสร็จแล้วค่ะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา และเปิดหน้าจอที่มันปิดไปเอง แล้วหน้าจอสว่างขึ้น
ตายแล้ว!!! หกโมงเย็นแล้วหรือเนี่ย
“มาเดี๋ยวผมทำเอง” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม เขาวางมือหนาบนมือเรียวของเธอ ทำให้เธอเลื่อนเมาส์ตามมือหนา เธอจึงเอามือออกจากมือของเขาด้วยความเขินอาย
“ผมขอโทษ” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม แต่เขาหารู้ไม่ว่า ในความมืดสลัว ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวแดงก่ำ เสือเป็นคนที่ละเอียดในการทำงานมาก อย่างที่พวกหัวหน้างานในแต่ละแผนกเอ่ยบอก เขาค่อยๆ เลื่อนดูทีละหน้าอ่านตัวอักษรในใจอย่างแน่วแน่
“โอเคไหมคะ” เธอเอ่ย
