“อะไรคะ” เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ก็เพราะพี่...รักแพร” เขาพูดแผ่วเบาแทบจะไม่ได้ยิน แต่เธอกลับได้ยินอย่างแจ่มชัด
เขารักฉันเหรอ มันเป็นเรื่องที่ผิดมาก ฉันเป็นแค่ลูกจ้าง และเป็นเลขา ฉันไม่อยากให้ใครนินทาได้ว่า ฉันไต่เต้าขึ้นมาเป็นเลขาของเขา
“แพรไหม เธอเป็นอะไรหรือเปล่า” เขาเอ่ยถามและมองใบหน้าของเธอ
“เปล่าค่ะ แค่ง่วงนอน” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เขามองเธอด้วยสายตาอ้อนวอนแววตาเศร้าเหมือนกับว่าเธอปฏิเสธเขาทางอ้อม เขาลุกขึ้นยืนก้าวเดินไปที่ลิฟต์อย่างเงียบๆ กดเปิดลิฟต์ไม่ช้าลิฟต์ก็เปิดออก
“ราตรีสวัสดิ์ครับ” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ไม่ช้าลิฟต์ปิดลงไปทันที
หลังจากลิฟต์ปิดไปแล้วไม่นานนักเสียงของโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา เธอจึงนำโทรศัพท์ขึ้นมาดู ทำให้เธอรู้ว่าใครเป็นคนโทรมา
“หญิง ว่าไงจ๊ะ อยู่ไหนเนี่ย” แพรไหมเอ่ยถามหญิงที่อยู่ปลายสาย
“อยู่บ้านจ๊ะ พรุ่งนี้เจอกัน” หญิงเอ่ยบอก
“จะมากี่โมง”
“ประมา
