"รักฉันเหมือนเดิมเถอะนะ... เมล" อลันเงยหน้าขึ้นจากฝ่ามือ สบตาเธอด้วยแววตาที่แดงก่ำและเปียกชื้น กำแพงในใจของเมลดาพังทลายลงในวินาทีนั้น ความเจ็บปวดรวดร้าวที่แผ่ออกมาจากตัวผู้ชายตรงหน้า มันกระแทกใจเธออย่างจัง ผสมปนเปไปกับฮอร์โมนคนท้องที่ทำให้จิตใจอ่อนไหวและร่างกายเปราะบาง เธอรับรู้ได้ว่าอ้อมกอดนี้... คือที่ที่เธอโหยหามาตลอด
"คุณอลัน..." เสียงหวานครางแผ่วเมื่ออลันประกบจูบลงมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีความลังเล มีเพียงความโหยหิวกระหาย ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาเกี่ยวกระหวัดดูดดึงลิ้นเล็กอย่างเร่าร้อน มือหนาเริ่มไม่อยู่นิ่ง ลูบไล้ไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งที่อวบอัดขึ้นกว่าเดิมของว่าที่คุณแม่
"อื้อ...เดี๋ยวก่อน หยุด" อลันไม่ฟังเสียงท้วง เขาจัดการรวบกระโปรงชุดราตรีขึ้นมากองไว้ที่เอว เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนและแพนตี้ตัวจิ๋วที่เริ่มเปียกชื้นจากอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้า
"ไวต่อความรู้สึกเหมือนเดิมเลยนะ" เขาใช้นิ้วเกี
