เจคอบ
ผมเดินจูงมือแพรวพราวออกจากร้านกาแฟแต่เหมือนว่าแพรวพราวจะไม่พอใจ กับการกระทำของผมเท่าไหร่
"พี่เจคอบไปแพรวเดี๋ยวนี้นะ!!"
"กลับบ้าน!!"
"รู้ค่ะว่าต้องกลับบ้านแต่การที่พี่ทำแบบนั้นมันเสียมารยาทมากรู้ไหม"
"เราจะไปนั่งหัวเราะคิกคักอะไรกับมันล่ะพี่ยืนดูตั้งนาน"
"เขาเป็นคนช่วยชีวิตแพรวนะ"
"ก็แค่ขอบคุณแล้วก็กลับบ้านเลยไม่ได้เหรอ?"
"เราก็ต้องเลี้ยงขอบคุณเป็นธรรมดานะพี่เจค"
"แต่พี่ไม่ชอบ.."
"พี่เจคอบจะให้แพรวอยู่ติดแต่กับพี่อย่างนั้นหรอ"
"ถ้าทำได้พี่ทำแล้ว"
"มันก็เกินไปนะ" แพรวพราวพูดจบก็เดินออกไปผมจึงเดินตามเธอไปติดๆ
"แต่พี่ห่วงน้องแพรวนะทั้งรัก ทั้งห่วงและหึง"
"แต่มันก็เป็นมารยาทนะดึงแพรวออกมาแบบนั้นคนอื่นเขาจะมองยังไง"
"ช่างเขาพี่ไม่สนใจน้องแพรวเป็นเมียพี่"
"ถ้าพี่ยังคุยไม่รู้เรื่องก็ไม่ต้องมาคุยกันน้องแพรวจะกลับเอง"
พูดจบแพรวพราวก็จะเดินไปเรียกรถแท็กซี่แต่ผมกลับดึงข้อมือเธอไ
