หลายวันแล้วที่ไลลาอยู่ในบ้านหลังนี้ บ้านหลังใหญ่ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเรือนหอของเธอกับเขา ตอนนั้นเธอมาในฐานะภรรยา แต่วันนี้เธอกลับมาในฐานะเพียงแค่ แม่ของลูกชายเขา
ช่วงเวลาหลายวันมานี้ ไหลาเหมือนได้สัมผัสบางอย่างอย่างแจ่มชัด นั่นคือ “เส้นแบ่ง”ระหว่างเธอกับเขา ไม่ใช่กำแพง ไม่ใช่บาดแผล แต่มันคือ “เส้นขีดที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า” ชัดเจน ตัดขาด และห่างไกล
คุณโปรดอยู่ในบ้านเดียวกับเธอ แต่ทุกการขยับของเขาคือการถอยห่าง เขาไม่ได้พูดอะไร แต่แววตาเขาบอกเสมอว่า “เราไม่มีอะไรต้องพูดกันอีกแล้ว”
ตลอดหลายวันมานี้ คุณโปรดทุ่มเวลาให้กับปุณณ์ทุกเช้าเย็น อุ้มลูกชาย เดินเล่นรอบสวน พาไปเล่นของเล่น และเมื่อเด็กชายหัวเราะ คุณโปรดก็หัวเราะตาม หัวเราะที่ไม่เคยเผื่อแบ่งมาให้เธอสักเศษเสี้ยวเดียว
เวลาส่วนตัวของเขาคือ “งาน” ออกไปแต่เช้า และกลับมาอีกทีเกือบเที่ยงคืน ช่วงแรก ๆ เธอเคยรอเขา เผื่อได้พูดสักคำ แต่เธอก็มักจะ
