แสงไฟหัวเตียงสีส้มอ่อน ๆ สาดเงาอุ่นละมุนไปทั่วห้องนอนที่เงียบสงัด เสียงลมจากเครื่องปรับอากาศยังคงพ่นเบา ๆ ในความเงียบ
ไลลาค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา ภาพแรกที่มองเห็นคือ เพดานไม้สัก สีเข้มที่คุ้นตาเหลือเกิน เธอกระพริบตาถี่ ๆ พยายามตั้งสติ ความงุนงงยังคลุมอยู่เต็มหัว จนกระทั่งหันข้างไปมอง แล้วหัวใจเธอก็แทบหยุดเต้น
บนหัวเตียง ฝั่งตรงข้ามเธอ คุณโปรดนั่งพิงพนักหัวเตียง ไอแพดวางบนตัก นิ้วกำลังไถหน้าจออย่างรวดเร็ว แสงสีขาวจากจอสะท้อนครึ่งใบหน้าคมคายของเขา มืออีกข้างของเขา กำลังลูบศีรษะของปุณณ์ เบา ๆ ลูกชายที่ตอนนี้นอนอยู่ คั่นกลางระหว่างเธอกับเขา
ภาพนั้นมันคุ้นเกินไป คุ้นจนเจ็บในอก คุ้นเหมือนกับวันวานที่เธอเคยได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของเขา หัวใจไลลากระตุกวาบ เธอรีบ หลับตาลงทันที พยายามทำตัวให้เงียบที่สุด ราวกับกลัวว่าถ้าเขารู้ว่าเธอตื่นขึ้นมาแล้ว เขาจะพูดถึงเรื่องตอนเย็นที่เธออยากลืมไปให้หมด
ภาพเธอร้อ
