แผนใช้หนี้ 10 ล้านของภูวรินทร์

หลังเหตุการณ์วันนั้น ภูวรินทร์แทบจะไม่อยากไปไหนกับคทาอีกเลย จนคทาตัดสินใจมาหาเขาที่บ้าน ซึ่งตอนนั้นคุณวารุณีแม่ของภูวรินทร์ ที่พึ่งจะรดน้ำต้นไม้ที่หน้าบ้านเสร็จ เหงื่อโทรมกาย พอได้ยินเสียงกริ่งหน้าบ้าน สาวใช้กำลังจะเดินไปเปิดประตู แต่คุณวารุณีห้ามไว้ก่อน " เดี๋ยวฉันไปเปิดเอง เธอมีอะไรก็ไปทำเถอะ " " ค่ะคุณผู้หญิง " คุณวารุณีเดินไปเปิดประตู ก็เจอกับคทายืนอยู่ เมื่อเห็นคุณวารุณี คทากลับคิดว่าเป็นคนใช้ จึงถามเสียงห้วนๆอย่างคนถือดี " ภูอยู่มั้ย " คุณวารุณีมองหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะตอบ " ไม่อยู่ " " ไปไหน " " ไม่รู้ " " โอ๊ย อีแก่ เป็นคนใช้ประสาอะไรถึงไม่รู้ว่าเจ้านายไปไหน เป็นคนใช้ก็ควรหัดถามเรื่องของเจ้านายซะบ้างนะ เวลาใครถามจะได้ตอบได้ แก่แล้วยังโง่อีก " ทำเอาคุณวารุณีอึ้งไปเลย ก่อนจะได้สติ ก้มหน้าลงมองดูสภาพตัวเอง ซึ่งเธอก็ไม่ปฏิเสธว่า เหมือนคนใช้จริงๆแหละ คทาไม่ได้สนใจท่าทีของวารุณี แต่แทรกตัวเดินเข้าไปในบ้านอย่างถือวิสาสะ โดยที่คุณวารุณียังไม่ทันตั้งตัว " อะอ้าว คุณ เดินเข้าบ้านคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง " คทาหันไปมองอย่างหงุดหงิดก่อนจะพูด " ทำไมจะไม่ได้ ในเมื่ออีกหน่อยฉันก็จะมาเป็นสะใภ้ของบ้านนี้ " ทำเอาคุณวารุณีไม่พอใจ แต่ก็เลือกที่จะไม่พูด เพราะอยากเห็นสันดานของผู้หญิงคนนี้ คุณวารุณีจึงนิ่งเงียบ ปล่อยให้คทาเดินเข้าไปนั่งในบ้าน คุณวารุณีมองตามอย่างไม่พอใจแล้วบ่นออกมา " ตาภูนะตาภู กลับมานะ จะจัดการให้ดู ดูซิ หาสะใภ้แบบไหนมาให้ฉันเนี่ย " จากนั้นคุณวารุณีจึงเดินตามหญิงสาวเข้าไปในบ้าน " นี่ ไปเอาน้ำมาให้ฉันหน่อย ฉันร้อน " คทาสั่ง ซึ่งคุณวารุณีก็ไม่พูดอะไร เธอเอาโทรศัพท์ออกมากดถ่ายคลิปและตั้งไว้ โดยที่คทาไม่รู้ จากนั้นเดินเข้าครัวไป และบอกสาวใช้ให้เอาน้ำไปรับแขก คทาที่เห็นสาวใช้เอาน้ำมาเสริฟ จึงถามขึ้น " นี่ ภูไปไหน " " ไม่ทราบค่ะ " " โอ๊ย คนใช้บ้านนี้ไม่ได้เรื่องซักคน อีแก่นั่นก็ไม่รู้เรื่อง แกก็ไม่ได้แก่เท่ายัยป้านั่น ยังไม่ฉลาดเลย คอยดูนะถ้าฉันได้เป็นคุณผู้หญิงของบ้านนี้ ฉันจะไล่ออกให้หมดเลย ว่าแต่ แม่คุณภูอยู่มั้ย " " ก็ ... " " น้อย!! " ก่อนที่สาวใช้จะพูดอะไร คุณวารุณีก็เดินออกมาพอดี " มีอะไรก็เข้าไปทำไป " " ค่ะ " สาวใช้เดินเขาไปในครัว ซึ่งคทาก็ไม่สงสัยว่าทำไมสาวใช้ถึงได้เชื่อฟังหญิงแก่ๆที่เธอเข้าใจว่าเป็นคนใช้ในบ้าน เพราะคิดว่าคงเป็นแม่บ้านที่สาวใช้ให้ความเคารพก็เท่านั้น วารุณีเดินมาหยุดยืนตรงหน้าคทา " คุณเป็นแฟนของคุณภูเหรอ " " ใช่สิ ถามโง่ๆ เอาใจฉันหน่อยนะ เพราะต่อไปชีวิตแกจะอยู่ที่นี่ได้หรือไม่ได้ก็ขึ้นอยู่กับฉัน " คุณวารุณีสวนกลับทันที " ฉันจะอยู่ที่นี่ได้หรือไม่ได้ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับคุณนะ คุณไม่มีสิทธิ์ " " เอ๊ะอีแก่ !!! แกกล้าพูดแบบนี้กับฉันเหรอ คอยดูนะ ฉันจะฟ้องคุณภู ฟ้องคุณลุงคุณป้าให้ไล่แกออกแน่ ดูสิ แก่ขนาดนี้ จะไปหางานที่ไหนได้อีก " โอยน้อสาว ... 🤭🤭🤭🤭 ............. ภูวรินทร์ที่ออกไปข้างนอก กลับมาถึงบ้านในช่วงหัวค่ำ เห็นผู้เป็นแม่นั่งกอดอกอยู่ที่โซฟาห้องรับแขก โดยมีสามีนั่งกอดไหล่อยู่ข้างๆ " คุณพ่อคุณแม่มานั่งทำอะไรครับ " สร้างความแปลกใจ เมื่อชายหนุ่มเห็นเป็นผู้เป็นแม่นั่งนิ่ง แต่รับรู้ได้ถึงรังสีบางอย่างแผ่ออกมาในรัศมี 5 เมตร " คุณแม่ ... เป็นอะไรรึเปล่าครับ " ภูวรินทร์ถามอย่างหวาดหวั่น และแทนคำตอบคุณวารุณียื่นโทรศัพท์ให้ลูกชายดู ภูวรินทร์รับมาดูแบบงงๆ แอบมองหน้าผู้เป็นพ่อเหมือนจะถาม แต่ผู้เป็นพ่อพยักเพยิดให้ดูที่โทรศัพท์ ปฏิกิริยาต่อมาของภูวรินทร์คือ ตกใจในสิ่งที่ได้เห็นและได้ยิน ใจเขาตกวูบ เหงื่อแตกพลั่ก " คุณแม่ คทามาที่นี่เหรอครับ " เห็นอยู่เต็มตานะ แต่ถามชัดๆเพื่อความแน่ใจ " แกก็เห็นแล้วนี่ " ภูวรินทร์ยิ้มแห้งๆ " เรื่องความรัก แกจะรักใครชอบใครแม่ไม่ว่า แต่ถ้าแกเอาผู้หญิงแบบนี้มาเป็นเมีย แกก็ออกจากบ้านนี้ไปได้เลย " ภูวรินทร์ยิ้มแห้งให้ผู้เป็นแม่ที่นั่งทำหน้าบ่งบอกชัดว่าไม่พอใจเอามากๆ ภูวรินทร์เข้าไปกอดประจบผู้เป็นแม่ " ผมก็อยากจะเลิกอยู่ครับ ถึงได้ออกไปตะลอนนอกบ้าน " คุณวารุณีมีสีหน้าดีขึ้น หันไปถามลูกชายเพื่อความแน่ใจ " จริงเหรอ แกไม่ได้ชอบแม่นี่จริงๆใช่มั้ย " " ครับ ตั้งแต่เห็นธาตุแท้ก็ไม่อยากสานต่อ แต่ไม่รู้จะทำยังไง ถ้าขอเลิกตรงๆ ดูแล้ว คทาคงไม่ยอมเลิกง่ายๆแน่ๆ " คุณวารุณีนิ่งคิด ก่อนจะพูด " แม่มีวิธี " " ยังไงครับ " ผู้เป็นนั่งยิ้มกริ่ม สายตาพราว " พรุ่งนี้แกพาแม่นี่มาทานข้าวที่บ้าน " ภูวรินทร์มองหน้าผู้เป็นแม่ตาแป๋ว และหันไปมองผู้เป็นพ่อเหมือนตั้งคำถามแต่ผู้เป็นพ่อกลับส่ายหน้า เขาจึงหันไปมองหน้าผู้เป็นแม่ กำลังคาดเดาแหละว่าแม่จะทำอะไรกันแน่ ภูวรินทร์จัดการโทรหาคทาตามคำสั่งผู้เป็นแม่ ทันทีที่คทารับสาย เสียงแห่งความดีใจก็ดังเล็ดลอดออกมา ( ภู ภูหายไปไหนมาคะ ทาคิดถึงภูม๊ากมาก วันนี้ทาไปหาภูที่บ้าน แต่ไม่เจอภู ภูโกรธอะไรทารึเปล่าคะ ทาขอโทษนะคะ ) " พอดีผม ติดธุระน่ะ คือพรุ่งนี้ทาว่างมั้ย " ( สำหรับภูทาว่างเสมอค่ะ ) " คุณแม่ผมเชิญมาทานข้าวที่บ้านครับ " ( จริงเหรอคะ ค่ะๆ ฝากขอบคุณคุณป้าด้วยนะคะ พรุ่งนี้เจอกันค่ะ ) คทาวางสายด้วยความดีใจสุดขีด ตั้งแต่คบกับภูวรินทร์ เธอยังไม่เคยเจอพ่อกับแม่เขาเลย เธอรู้แต่ว่าบ้านเขาอยู่ที่ไหน และก็ไปตามที่เขาเคยบอกไว้แค่นั้น พรุ่งนี้แหละ เธอจะได้เจอพ่อกับแม่ของภูวรินทร์แล้ว .............. รุ่งขึ้น คทามาที่บ้านภูวรินทร์ตามที่เขาบอกไว้ โดยมีน้อย สาวใช้มาเปิดประตูให้ คทาเดินเข้าไปในบ้าน พบหญิงวัยกลางคนแต่งตัวดีนั่งอยู่จึงเข้าไปทักทาย " สวัสดีค่ะคุณแม่ " คทาคิดว่าผู้หญิงแต่งตัวดีคนนี้ต้องเป็นแม่ของภูวรินทร์แน่ๆเลย " สวัสดีค่ะ คุณเป็นใครเหรอคะ " " หนูชื่อคทาค่ะ เป็นแฟนของภูค่ะ คุณแม่สบายดีนะคะ " " สบายดีจ๊ะ " " แหม คุณแม่ของภูนี่ หน้าตาซ๊วยสวยนะคะ ถึงว่าภูหน้าตาดีได้ใคร ได้คุณแม่นี่เอง ฮิฮิฮิ " หน้าไม่ค่อยเหมือนหรอกแต่พูดประจบไปก่อน " คุณพ่อไปไหนล่ะคะ " " คุณผู้ชาย เอ๊ย!! คุณพ่อของคุณภูไปทำงานค่ะ " " อ๋อ เอ่อ แล้วภูล่ะคะ " " คุณภูอยู่ในสวนค่ะ " คำพูดคำจาติดปาก แต่คทากลับไม่ได้สงสัยเลยแม้แต่น้อย " งั้นทาขออนุญาตไปหาภูได้มั้ยคะ " " เจ้าค่ะ เอ๊ย!! ค่ะ " คทายิ้มประจบจากนั้นเดินเข้าไปด้านหลัง ในใจก็แอบสงสัยว่าภูเข้ามาทำอะไรในสวน และก็ได้คำตอบ เมื่อเห็นภูวรินทร์ในชุดกางเกงขาสั้นเสื้อยืดขาดวิ่น กำลังปลูกต้นไม้ คทาเพ่งมองเพื่อความแน่ใจว่า เธอมองไม่ผิดแน่นะ " ภู " ภูวรินทร์หันมาในสภาพเหงื่อไคลไหย้อยจนคทารู้สึกขยะแขยง " ภู มาทำอะไตรงนี้ค่ะ " " อ๋อ ทำงานครับ " "ห๊ะ ทำงาน ทำสวนนี่นะ ทำไมไม่ให้คนสวนทำล่ะคะภู " " ก็ผมนี่แหละคนสวน " " ห๊ะ !! ภู ... เป็น คน สวน " " ครับ " " ภู ใครมาเหรอลูก " เสียงหญิงวัยกลางคนเรียกภูวรินทร์ ทั้งสองคนหันไปมองด้วยความรู้สึกที่ต่างกัน ภูวรินทร์หันไปมองด้วยความรัก ส่วนคทา มองด้วยความตื่นตระหนก เพราะผู้หญิงคนนี้คือคนที่เธอเรียกว่า' อีแก่ ' เมื่อวานนี้เอง " นี่ นี่ใครคะ " " อ๋อ แม่ผมเองครับ " คทาเบิกตาโพลง รับรู้ความจริงด้วยความตื่นตระหนก " แม่เหรอคะ แม่ภูเป็นคนใช้อย่างนั้นเหรอ " " ครับ " " ไม่จริงอ่ะ ภูโกหก เรียนตำรวจใช้เงินไม่ใช่น้อยๆ จะเป็นแค่ลูกคนใช้ได้ยังไงคะ แล้ว แล้วเวลาไปทานข้าว ภูก็พาทาไปทานแต่ภัตตาคารหรูๆแพงๆ ภูก็เป็นคนเลี้ยงทา ภูเอาเงินมาจากไหนล่ะถ้าไม่ใช่ของภู " คทายังคงคิดในแง่ดี " ผมเรียนตำรวจเพราะแม่ผมกู้เงินให้ผมเรียนครับ เวลาผมพาทาไปทานข้าว ผมตามใจทา เพราะผมรักทาและไม่อยากให้ทาขายหน้าผมเลยยอมเป็นหนี้ ตอนนี้ครอบครัวผมเป็นหนี้อยู่ประมาณ 10 ล้าน ผมกับแม่ต้องอยู่ที่นี่ในฐานะคนใช้จนกว่าจะใช้หนี้หมด " คทารับฟังเรื่องราวจากปากแฟนหนุ่มด้วยใจที่สั่นไหว เธอจีบภูวรินทร์เพราะนอกจากเขาหล่อ แล้ว คทาคิดว่าการเรียนตำรวจต้องใช้เงินเยอะมาก ถ้าไม่มีเงินคงเรียนไม่ได้ แต่เธอไม่เคยคิดว่าแฟนหนุ่มของเธอจะกู้เงินเรียน แถมเป็นหนี้ตั้ง 10 ล้าน คุณวารุณียื่นมือมาจับมือคทา " แม่ดีใจที่ได้หนูเป็นลูกสะใภ้ ต่อไปก็ช่วยกันทำงานหาเงินใช้หนี้นะลูกนะ " คทาดึงมือกลับ สีหน้าและแววตาก็เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวถือดี " เรื่องอะไร หนี้พวกแก กู้เองก็ใช้เองสิ เกี่ยวอะไรกับฉัน " " ทา เราเป็นแฟนกันไม่ใช่เหรอ " " แฟนบ้าแฟนบอน่ะสิ เป็นได้ก็เลิกได้ ใครจะมาทนใช้หนี้ตั้ง 10 ล้าน ใช้กันไปเองเถอะ ฉันขอบาย " " ทา ทา อย่าไป ผมรักคุณน๊า ทาจ๋า โอ้ววว " การละครสุดๆ แต่คทาไม่สนใจอีกแล้วเดินสะบัดก้นออกไปทันทีโดยไม่หันกลับมามอง เธอเดินผ่านป้าป่านที่เธอเข้าใจว่าเป็นผู้หญิงของบ้าน " กลับแล้วเหรอคะ " แต่คทาไม่ตอบ เธอกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกไปอย่างเร่งรีบ ด้านภูวรินทร์หันไปยิ้มให้ผู้เป็นแม่ " แผนคุณแม่นี่ เจ๋งไปเลย " " แน่ล่ะ เห็นธาตุแท้ชัดเจนมั้ยล่ะ ต่อไปก็หาเมียให้มันดีดีหน่อย " " คร้าบคุณแม่ " ภูวรินทร์เดินกอดไหล่ผู้เป็นแม่เดินเข้าบ้านไป เจอป้าป่านนั่งไขว่ห้างเล่นโทรศัพท์อยู่ที่โซฟา " นี่ ยัยนั่นออกไปแล้ว แกก็กลับไปเปลี่ยนชุดเข้าครัวได้แล้ว ไป! " " เจ้าค่ะ " ป้าป่านยิ้มแห้งก่อนจะเดินเข้าครัวไป ผ่านสายตาและรอยยิ้มของภูวรินทร์ที่ยังขำไม่หาย ป้าป่านเป็นแม่ครัวที่นี่ที่เข้ามาอยู่ในแผนการของคุณวารุณีด้วยเงิน 1,000 บาท และแกก็เล่นได้สมบทบาทจนออกจากบทแทบไม่ได้ แน่นอนจริงๆ ..... 🤭🤭🤭 หลังจากวันนั้นคทาก็หายไปจากชีวิตของภูวรินทร์จริงๆ ไม่เคยติดต่อกันอีกเลย