“แม่จ๋า! ฟ้าใจ๋มาแย้ว!”
เสียงใสๆ ที่ร้องตะโกนเรียกเจื้อยแจ้ว ทำให้คนที่กำลังนั่งเหม่ออยู่บนชานเรือนชั้นสองในยามเช้าตรู่หลุดจากภวังค์ สามวันแล้วที่บูรณิมาเอาแต่คิดคำนึงว่าพ่อของลูกทำไมยังไม่กลับมา สถานการณ์ที่เกาะมุกฟ้าเป็นยังไงบ้าง เขาและลูกปลอดภัยดีไหม ทำไมถึงไม่ส่งข่าวคราวมา
ทันทีที่ชะโงกลงไปมองตรงลานหน้าเรือน คนท้องก็ทำตาโต หลุดอุทานลั่น
“ฟ้าใส!”
“ช่ายยยย…ฟ้าใจ๋เอง!”
เด็กน้อยที่เพิ่งได้เห็นหน้าแม่ในรอบหลายเดือนกระโดดเหยงๆ ด้วยความดีใจยกใหญ่ ส่วนคนพ่อที่หายหน้าไปสามวันก็ส่งยิ้มอ่อนโยนให้เมียรัก ขณะโบกมือทักทาย
“เสียงเด็กที่ไหนมาร้องเรียกแต่เช้าเชียวนังหนู”
คนที่เพิ่งออกมาจากห้องพระหลังทำวัตรเช้าเสร็จเอ่ยถามอย่างใคร่รู้ เพราะแถวนี้มีเด็กตัวเล็กๆ ก็จริง แต่นางละไมไม่เคยเห็นว่าเจ้าตัวกระเปี๊ยกพวกนั้นจะเสียงใสแจ๋วชวนน่าเอ็นดูเช่นนี้มาก่อน
“ฟ้าใสค่ะยาย”
“ฟ้าใส!”
