“ถ้าคราวหน้ามึงทำให้พวกมันนอนคุกได้ อยากได้อะไรก็บอก”
“จริงดิ!”
“เออ”
“งั้นขอเฟอร์รารี่สักคันได้ปะ”
“เด็กว่ะ”
คนโดนปรามาสหันขวับมาโวยลั่น
“โว้ย! งั้นไม่ช่วยแม่งแล้ว ไปหาทนายใหม่เลย”
“ถ้ามึงทำสำเร็จ อยากได้รุ่นไหนบอกมาได้เลย”
จักรพรรดิยอมทุ่มไม่อั้น ขอเพียงให้ผู้การสังหารและพวกได้รับโทษอย่างสาสมก็พอ ยอมรับว่ามีความเครียดและกังวลไม่น้อย ว่าสุดท้ายแล้วผู้ร้ายจะลอยนวล หรือได้รับผลของการกระทำแค่เล็กน้อย
“โอเค ดีล”
หลังจากนั้นรถก็ตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงของเครื่องยนต์ทำงาน จักรพรรดิโทรไปถามไถ่เรื่องของบูรณิมาจากเอื้อมพร ส่วนธิปกก็ก้มหน้าก้มตาส่งข้อความไปหาใครบางคน
“มึงจะให้ไปส่งที่ไหน บ้านหรือเพนต์เฮาส์”
“…”
เมื่อถามไม่ตอบ จักรพรรดิก็ชะโงกหน้าไปมองหน้าจอมือถือของคนที่นั่งข้างกัน
“คุยกับใคร?”
“เฮ้ย! เฮียเสียมารยาทว่ะ”
ไอ้หนุ่มจอมอัจฉริยะรีบหันหน้าจอมือถือหนี ในทัน
