‘พี่ได้ที่อยู่ของเพื่อนบี๋มาแล้วนะ กำลังจะเดินทางไปหาเขา’
ข้อความที่ศรีจิตตราส่งมาเมื่อวันก่อนทำให้บูรณิมาใจจดใจจ่ออยู่แต่กับโทรศัพท์ ไม่ว่าจะทำอะไรเธอก็จะมีมือถือสองเครื่องวางอยู่ใกล้ๆ การรอคอยที่ยังหาจุดสิ้นสุดไม่ได้ทรมานมิใช่น้อย
Rrrrrrrr…
ทันทีที่มือถือซึ่งวางอยู่ข้างตัวสั่นทืดๆ คนที่พาเด็กอ้วนนอนกลางวันในวันหยุดก็รีบหยิบขึ้นมาดู ครั้นเห็นว่าเป็นเบอร์แปลกๆ ก็ชั่งใจนิดหน่อย ก่อนจะกดรับสาย ภาวนาว่าขอให้คนที่โทรมาคือใบบุญ
“ฮัลโหล สวัสดีค่ะ”
“เอ่อ…นั่นบี๋ใช่ไหม”
เสียงหวานที่จำได้ติดหูทำให้บูรณิมาหลุดอุทาน
“ใบบุญ!”
คุณแม่คนสวยตาเหลือกเมื่อเห็นลูกสาวขยับตัวครางฮือเหมือนจะตื่น ลนลานลูบหลังน้อยเบาๆ จนอีกฝ่ายพลิกตัวเอาหัวซุกตุ๊กตาเสือเน่า แล้วนิ่งไปอีกครา
“ใช่ เราเอง”
“รอแป๊บหนึ่งนะ”
ลดเสียงลงเป็นกระซิบกระซาบ จากนั้นก็ก้าวไปนั่งลงชิดมุมห้องซึ
