“หลานของยายไม่โง่หรอก การตกหลุมรักใครสักคน มันไม่ใช่ว่าเราโง่นะลูก ยายอยากให้หนูมองในแง่ดี อย่างน้อยครั้งหนึ่งในชีวิตเราก็เคยรักใครสักคน ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้สวยงามเหมือนในนิยาย แต่มันก็ทำให้เรามองความรักได้ในหลากหลายแง่มุม” ยายละไมเอ่ยอย่างมีวาทะศิลป์
“หนูไม่รู้ควรทำยังไงดี”
หญิงสาวส่ายหน้าอย่างจนปัญญา ท่าทางสับสับช่างน่าเวทนาจับใจยิ่งนัก ไม่ต้องบอกเล่าทุกคำพูด นางละไมก็พอจะรู้ว่าที่ผ่านมาบูรณิมาคงเจออะไรที่หนักหนาสาหัสมาเยอะ
“ทำตามหัวใจตัวเองสิลูก ทำอย่างที่หัวใจเรียกร้อง หนูกับเหลนของยายถึงจะมีความสุข” คนแก่ที่เคยอาบน้ำร้อนมาก่อนเอ่ยเป็นเชิงแนะ แต่ไม่ถึงขั้นกดดันให้อึดอัด
“หนูทำอย่างนั้นไม่ได้ เขาชิงชังเคียดแค้นครอบครัวของหนู ที่จริงเราสองคนไม่ควรใกล้กันเลยด้วยซ้ำ…ไม่ควรเลย” ต่อให้เธอจะได้ยินจากปากของจักรพรรดิว่าเขาไม่ได้เกลียดเธอเลยสักนิด ไม่เคยเกลียดเธอ แต่เธอกลับกลัวหัวใจ
