บทที่ 4แอรินชวนไปถ่ายงาน 1

บทที่ 4 แอรินชวนไปถ่ายงาน มหาวิทยาลัยเอกชน แอรินสวมเสื้อนักศึกษารัดรูปอวดโฉมหน้าอกโตคู่กับกระโปรงทรงเอสั้นเสมอหู หลังจากเรียนเสร็จเธอรีบตรงมาจากคณะตัวเอง เพื่อมาให้ถึงอีกคณะให้เร็วที่สุด นิ้วมือเรียวเลื่อนสัมผัสบนหน้าจอสมาร์ตโฟนอย่างไม่ใส่ใจสิ่งรอบข้าง ความสวยแถมหุ่นทรงนาฬิกาทรายดึงความสนใจจากผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านให้เหลียวมอง วินาทีต่อมารุ่นน้องคณะวิศวะเดินเข้ามาทักทายแอรินคนดังในโซเชียล “พี่แอรินครับ ผมติดตามไอจีพี่อยู่ช่วยตอบข้อความหน่อยได้ไหมครับ” หนุ่มสวมเสื้อช้อปสีเลือดหมูก้าวเท้าเข้ามาทักด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “นะครับพี่แอริน เพื่อนผมมันชอบพี่มานานแล้วตั้งแต่ปีหนึ่งเลย” “ได้สิ เดี๋ยวพี่ไล่ตอบนะ ต้องขอโทษด้วยพอดีว่าข้อความมันเยอะเกินพี่อาจจะตอบไม่ทัน” น้ำเสียงหวานเปล่งบอก “ขอบคุณมากครับ ผมชอบพี่มากๆ เลยนะครับ” “พี่แอรินคะ หนูชอบพี่มากๆ เลย พี่คือที่หนึ่งในดวงใจเลย อันนี้ซื้อขนมมาฝากค่ะ” คราวนี้เสียงใสของผู้หญิงอีกคนพูดขึ้น “ให้พี่เหรอคะ ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ ทำไมน่ารักขนาดนี้เนี่ย” “หนูไปก่อนนะคะ บ๊ายบายค่ะ” “อ้าวเดี๋ยวสิ ยังไม่ทันได้ถามชื่อเลย” มือบางรับถุงพลาสติกมาถือไว้ในมือ ทว่าไม่ทันจะเอ่ยถามชื่อเสียงเรียงนามของเธอ รุ่นน้องคนนั้นก็รีบวิ่งออกไปทันที “วันนี้ไม่ไปจริงเหรอวะ มึงจะเข้าถ้ำออกกำลังกายทุกวันเลยเหรอ” กลุ่มเพื่อนของพระศุกร์เดินลงมาจากชั้นสอง ขณะที่ขยับปากพูดคุยกับเพื่อน ดรีมตบไหล่ของพระศุกร์เบาๆ ส่วนเพื่อนอีกสองคนก็เดินลงมาก่อนแล้ว “ไม่ไป มึงชวนไปทุกอาทิตย์กูก็เบื่อนะเว้ย” “ไอ้ดรีม มึง..” ยีนเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กยืนรออยู่ก่อนแล้ว เขาจึงหยุดชะงักทำเอาคนที่เดินตามหลังมาชนเข้ากับแผ่นหลังของยีนอย่างจัง “มึงจะหยุดเดินทำไมเนี่ย!” เหนือถามขึ้น “พี่แอริน” “พี่แอรินมาหาใครเหรอครับ มาหาผมเหรอ” คราวนี้ดรีมเปล่งวาจาด้วยน้ำเสียงดูตื่นเต้น ท่าทางของเขากระโดดโลดเต้นพร้อมกับปรี่เข้ามาหาเธอทันทีทันใด “พี่มาหาพระศุกร์น่ะ” “มาหามันทำเหรอครับ” “ขอพี่คุยกับพระศุกร์ส่วนตัวนะ” “ได้ยินแล้วก็ไปไอ้ดรีม” “มีอะไรเหรอ” เมื่อเพื่อนของพระศุกร์เดินห่างออกไป ชายหนุ่มร่างสูงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำนิ่ง “คือว่าวันเสาร์นี้พี่รับงานถ่ายแบบ ยังไม่มีเพื่อนไปเลย” “แล้วไงต่อ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเนือยๆ พร้อมกับมือหนาเลื่อนมาจับกระเป๋าสะพายหลังสีดำของตน “พระศุกร์พอจะไปเป็นเพื่อนพี่ได้ไหม รบกวนหน่อยได้ไหมคะ” “แล้วก่อนหน้านี้ไปเองไม่เป็นเหรอ” หัวคิ้วขมวดมุ่น สายตาคมสาดความเย็นชามาทางเธอ ทำเอาแอรินถึงกับชาวูบไปทั้งตัว “ก็อยากมีเพื่อนไปค่ะ น้า ไปเป็นเพื่อนพี่หน่อยนะ” เมื่อเห็นท่าทีของชายหนุ่ม แอรินโน้มตัวเข้าหาพร้อมสายตาประกายช้อนขึ้นมาสบตาเขา “โอเค งั้นเจอกันวันเสาร์” เขาตอบ “กรี๊ด พระศุกร์ใจดีจังเลย น่ารักที่สุด” แอรินฉีกยิ้มกว้างจนตาเป็นรูปสระอิ ฉายแววความสุขอยู่เต็มอก “อืม กลับก่อน” พระศุกร์ตอบเสียงแผ่วเบาพร้อมกับเดินผ่านกลุ่มเพื่อนเขา ไม่ลืมที่จะโบกมือลา ส่วนคนที่ไม่รู้เรื่องจึงเดินเข้ามาหาเธอทันที “ไอ้ศุกร์มันกลับแล้วเหรอครับ แล้วนี่ผมพอจะสนิทกับพี่ได้ไหมครับ” คราวนี้น้ำเสียงนุ่มนวลของดรีมเอ่ยวาจาขึ้น “ได้สิ เราก็เพื่อนพระศุกร์ พี่ก็อยากทำความรู้จักเหมือนกัน” “พี่แอรินนี่ทั้งปากหวาน ทั้งสวย แบบนี้หนุ่มติดเยอะแน่” “จริงครับ ไม่เว้นแม้แต่..ไอ้พระศุกร์” กลุ่มเพื่อนของพระศุกร์ยืนล้อมรอบลำตัวบาง ใบหน้าสวยคลี่ยิ้มหวานพลางยกมือขึ้นปัดผมทัดหูด้วยท่าทีเขินอาย ดวงตาทุกคู่จับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียว ก็แอรินทั้งสวย ทั้งหุ่นดี แถมผิวขาวผ่อง ไม่วายผู้ชายทั้งคณะชายตามองเธอด้วยความหลงใหล แต่ทำไมหนุ่มวัยสิบเก้าปีถึงได้เมินเฉย “พี่ไม่เข้าใจเลย บางวันก็ดูจะอยากเข้าหาคนอื่นมากๆ แต่ทำไมวันนี้พระศุกร์ถึงเย็นชาจัง” แอรินขมวดคิ้วมุ่น ริมฝีปากเอ่ยถามรุ่นน้องทั้งสามคนตรงหน้าเธอ เพราะแววตาคู่สวยเต็มไปด้วยความสงสัย พลางในสมองก็เอาแต่นึกถึงเรื่องของคนคนนั้น “มันก็อย่างนี้แหละครับ วันไหนอยากอยู่คนเดียวมันก็ไม่สนใจคนอื่นหรอก วันนี้ก็คงอยากกลับไปออกกำลังกายมากๆ” เหนือบอก “ว่าแต่พี่แอรินติดตามไอ้ศุกร์ในไอจีด้วยเหรอครับ” ยีนถามขึ้น “พี่ก็ไม่แน่ใจว่าไอจีพระศุกร์จริงๆ ใช่ไหม” “ใช่แล้วครับ วันก่อนผมเห็นจริงๆ ว่ามันเล่นไอจีแล้วติดตามแค่พี่คนเดียวด้วย” เพื่อนอีกคนอย่างดรีมเอ่ยเสริม “โอเค งั้นพี่กลับก่อนนะ พวกเราก็กลับกันดีๆ” “ครับ กลับดีๆ นะครับพี่แอรินคนสวย” “ลาแล้วครับพี่คนสวย” ทั้งหมดโบกมือลา หญิงสาวก้าวเท้าออกจากตึกคณะวิศวะ ทว่ามือข้างหนึ่งเลื่อนหน้าจอมือถือเพื่อกดเรียกรถ ว่าแต่ทำไมวันนี้แอรินถึงไม่ขอติดรถกลับกับพระศุกร์กันนะ หรือเป็นเพราะท่าทีเย็นชาที่แผ่ออกมาจากร่างสูง ทำให้เธอรู้สึกกลัวจนแทบกลั้นหายใจไปชั่วขณะ