บทที่ 1รูปไม่ว่อนเน็ตแล้วเหรอ 2

หลังจากที่ผ่านไปหลายนาทีคนตัวเล็กยังคงไม่เคลื่อนไหวร่างกายไปไหน ทว่าเสียงท้องเจ้ากรรมดังเรียกร้องให้เธอหาอะไรเข้าปาก เพราะตั้งแต่เช้าแอรินก็ดื่มแค่ชาร้อนที่เพื่อนชงให้ เธอแทบจะไม่ขยับเขยื้อนตัวไปไหนเสียด้วยซ้ำ ไม่รู้เพราะความขี้เกียจหรือว่ากำลังรอใครบางคนตอบแชตอยู่กัน ดวงตาประกายคู่นั้นเอาแต่จดจ้องอยู่กับหน้าจอแสงสีฟ้า PhraSuk PSK.K1 : ที่นั่งข้างๆ ยังว่างครับ ถามทำไม Aerinne : กรี๊ดดดด จริงเหรอคะ รับพี่ไปนั่งเป็นเพื่อนป่าว PhraSuk PSK.K1 : (ส่งรูปภาพ) ไม่ให้ดูฟรีนะครับส่งมาแลกกัน แอรินกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะตัดสินใจกดเข้าไปดูรูปภาพที่อีกฝ่ายส่งมาให้ เผยให้เห็นร่างกำยำกำลังออกกำลังกาย หัวใจดวงน้อยเต้นแรงโครมคราม มุมกล้องถูกถือด้วยแนวนอนแล้วถ่ายติดแค่ช่วงหน้าท้องเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อลูกกลมๆ หกลูกเรียงติดกัน นี่เด็กปีหนึ่งจำเป็นต้องขนาดนี้เลยเหรอ ไม่เพียงแต่คิดในใจเธอกดบันทึกภาพหน้าจอเอาไว้แล้วด้วย ทว่าข้อความที่เขาส่งตามดึงสติเธอให้กำลังประมวลผล ถ้าพระศุกร์กล้าที่จะส่งรูปร่างกายเขามาให้เธอล่ะก็ ว่าแล้วแอรินปฏิบัติตามกดเข้ากล้องถ่ายรูปพร้อมกับขยับเขยื้อนร่างบางไปตรงหน้ากระจกบานใหญ่ เธอสวมเพียงเสื้อยืดสีขาวตัวบางและกางเกงขาสั้น แอรินนั่งชันเข่าสองข้างขึ้นเผยให้เห็นท่อนขาเรียวขาว มือบางเอื้อมมาถลกเสื้อยืดตัวบางขึ้นเล็กน้อยแต่มันก็ไม่อาจปกปิดเต้าอวบได้มิดชิด กดส่งรูปนั้นกลับไปใบหน้าของเธอก็ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย PhraSuk PSK.K1 : นี่พี่กล้าส่งมาจริงเหรอ ถ้าเกิดมีคนมาหลอกรูปไม่ว่อนเน็ตเลยเหรอ ตัวอักษรบนจอสมาร์ตโฟนรุ่นใหม่ล่าสุดทำร้ายจิตใจคนอย่างเธอมาก เหมือนถูกด่าเป็นนัยๆ ว่าสวยแต่ไม่มีสมองใครเขาส่งรูปอะไรมาให้ก็พร้อมที่จะส่งกลับแบบไม่คิดทบทวนให้รอบคอบเสียก่อน Aerinne : พี่ส่งให้น้องคนเดียว PhraSuk PSK.K1 : อย่าให้เจอแล้วกันแอริน จะขย้ำให้หนำใจเลย “กรี๊ด มาเลยพระศุกร์พี่จะเปิดประตูรอ อ๊าย” ไม่กล้าที่จะพิมพ์ตอบกลับเธอแทบจะโยนมือถือทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด ตัวเล็กบิดไปบิดมาด้วยท่าทีเคอะเขินแค่คุยกับพระศุกร์ผ่านโลกโซเชียลยังขนาดนี้ แล้วถ้าทั้งคู่ได้เจอกันต่อหน้าขึ้นมาจริงๆ เธอจะเก็บอาการได้อยู่อีกเหรอ วินาทีต่อมาคนตัวเล็กเคลื่อนไหวร่างกายลุกออกจากท่านั่งพร้อมกับเดินไปยังห้องครัว มองหาว่าในตู้เย็นมีอะไรจะยัดลงท้องเธอได้บ้าง ดวงตาคู่สวยปะทะเข้ากับสลัดผักที่เธอซื้อติดตู้ไว้ตั้งแต่เมื่อวาน ไม่รอช้าหยิบออกมาแกะใส่ชามทันที ขอแค่มีอะไรลงท้องหวังจะคลายอาการแสบตรงหน้าท้องลงไปได้บ้าง พลันเสียงเคาะประตูหน้าห้องของเธอดังขึ้น ครั้งนี้คงไม่ใช่เพื่อนของเธอแน่ๆ ตัวเล็กจึงทำเป็นไม่สนใจ และหยิบส้อมขึ้นมาตักผักสลัดเข้าปาก ทว่าเสียงมันยังคงดังเรื่อยๆ จนสร้างความรำคาญใจให้เธอ แอรินถอนหายใจอย่างน่าอารมณ์เสียพร้อมกับเดินไปเปิดประตูบานนั้น แต่แล้วเธอก็ต้องแปลกใจเป็นอย่างมาก เมื่อคนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือร่างสูงแสนคุ้นตาของอดีตแฟนเก่า เลิกรากันไปเป็นปีทำไมเขาถึงมายืนอยู่ตรงนี้ “พี่กิตมาทำอะไรที่นี่ แล้วเข้ามาได้ยังไง” แอรินถาม ร่างสูงก้าวผ่านเรือนร่างอรชรเข้าไปในห้องโดยไม่ทันตอบคำถามเธอเสียด้วยซ้ำ เจ้าของห้องยังไม่ได้อนุญาตแต่เขาก็ถือวิสาสะเดินเข้าไปก่อนแล้ว แอรินเห็นอย่างนั้นก็ปิดประตูห้องของตัวเองและก้าวเท้าเดินตามเขาไปเช่นกัน “พอดีช่วงนี้พี่ไม่มีเงินเลย พอจะมีให้ยืมก่อนไหม” เขาเอ่ย “ไม่มีหรอก ช่วงนี้หนูก็ไม่มีงานถ่ายแบบเลย” “กระเป๋าแบรนด์เนมที่พี่ซื้อให้ล่ะ เอาไปขายก่อนไม่ได้เหรอ พี่จำเป็นต้องใช้เงินจริงๆ นะแอริน” ได้ยินร่างสูงเอ่ยวาจากับเธออย่างนั้น แอรินจึงขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปมทั้งที่ของพวกนั้นเขาซื้อให้เธอด้วยความเสน่หาแท้ๆ อย่าบอกว่าที่มาก็เพื่อจะท้วงของคืน เธอคิดทบทวนก็พอจะเข้าใจเรื่องที่แฟนเก่าต้องการ “แต่อันนั้นพี่ให้หนูแล้ว จะมาเอาคืนงั้นเหรอ” “พี่ก็ซื้อให้ตั้งหลายใบเปล่าวะ ขอขายแค่นิดเดียวไม่ได้เลยเหรอ” “ได้ ถ้าอยากได้หนูก็คืนให้ได้ และจะคืนให้หมดเลยที่พี่ซื้อให้” “จริงเหรอ พูดจริงนะแอริน พี่ต้องการเงินหมุนจริงๆ ไม่งั้นคงไม่ทำแบบนี้หรอก” แอรินตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเองมือบอบบางก็หยิบกระเป๋าทั้งหลายที่แฟนเก่าซื้อให้ออกมาจากชั้นวาง เธอโยนใส่หน้าเขาจังๆ คล้ายกับไม่พอใจอย่างมาก ที่วันนี้กิตมาหาแล้วยังมาท้วงของที่เคยซื้อให้เธอคืนอีก กระเป๋าหลายใบถูกโยนลงพื้นแม้จะเสียดายแต่เธอจะไม่แคร์เด็ดขาด “อยากได้ก็เอาไปเลย แล้วกลับไปอย่าให้เจอหน้าอีก” “โอเค แค่นี้ก็ขอบคุณมาก” “คอยดูเถอะ หนูจะหาผัวรวยกว่าพี่คนที่ไม่ต้องการของคืนเมื่อให้เขาไปแล้ว รีบออกไปเลยนะ” คนตัวเล็กมองตามแผ่นหลังของกิตเลือนหายออกไปจากห้อง เธอต้องคืนกระเป๋าแบรนด์เนมให้เขาหลายใบแต่เธอกลับไม่รู้สึกเสียดายอะไรเลย แม้ว่าของพวกนั้นจะหายไปแต่แอรินยังสามารถหาใหม่ได้ “ผู้ชายเฮงซวย คอยดูนะฉันจะเอาน้องพระศุกร์มาให้ได้ วันนั้นฉันคงจะสุขสบายกว่านี้” พูดเพ้อเจ้ออะไรของเธอเนี่ย ไปหาอะไรลงท้องดีกว่าแสบท้องจะแย่แล้ว เธอเดินกลับไปห้องครัวแล้วนั่งกินสลัดในชามที่เหลือให้หมด ทว่าภายในสมองกลับคิดมากถ้าเกิดว่าเธอมีโอกาสที่จะได้น้องเขาจริงๆ แต่หล่อวัวตายควายล้มขนาดนั้นคงมีคนชอบเยอะแน่ๆ แต่เธอจะกลัวอะไรระดับแอรินคนดังซะอย่าง แม้ว่าน้องเขาจะเข้าถึงยากไปหน่อยแต่ก็ขอสู้ตายดีกว่าอดตายเพราะไม่มีเงิน ****