“เด็กดื้อเอ๊ย…”

ตอนนี้ทั้งปีหนึ่งและเพื่อนๆส่วนใหญ่ทยอยกลับกันหมดแล้ว ลานกิจกรรมที่เคยเสียงดังโหวกเหวกกลับเหลือเพียงเสียงลมเบา ๆ กับกลุ่มนักศึกษาราวเจ็ด แปดกลุ่มที่ยังนั่งฟุบพักหอบกันอยู่ และหนึ่งในนั้นก็คือกลุ่มของปันปัน ปันปันพยายามยืดขาออกเล็กน้อยแล้วกัดฟัน “ปวดขาชิบหายเลยว่ะ… ขับรถไหวไหมเนี่ยกู” เธอบ่นพร้อมทุบต้นขาตัวเองเบา ๆ ด้วยความเมื่อยจนแทบร้องไห้ คิตตี้ที่เป่าลมออกจากปากแรง ๆ หันมาถามเสียงแผ่ว “ที่พี่ฮาร์ดพูดอ่ะ… มึงว่าเขาพูดจริงป่ะ?” แซมมี่ตอบแทบจะทันทีเพราะคิดเหมือนกัน “มึงก็รู้นิสัยพี่ฮาร์ด เขาพูดเองทุกคำ จะให้พูดเล่นแบบนั้นคงไม่ใช่อ่ะ กูว่าเรื่องจริงแน่นอน” ตะวันนั่งกอดเข่า เหงื่อยังไหลตามขมับ สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “เห้ออ… ผิดที่กูเองแหละ ถ้ากูไม่สั่งลงโทษ พวกน้อง ๆ คงไม่—” ปันปันรีบยื่นมือไปตบไหล่ตะวันป้าบหนึ่ง “มึงไม่ต้องคิดมากตะวัน มึงไม่ได้ผิด มึงทำตามหน้าที่เว้ย”