“ยกเลิกรับน้อง”

คณะแพทย์… ศิลาที่เพิ่งเดินลงมาจากตึกเรียน คล้องสเต๊ทไว้ที่คอ มือยังถือแฟ้มเคสอยู่ ไม่ทันพักหายใจดี ก็ได้ยินเสียงเอะอะดังแว่ว ๆ มาจากลานกิจกรรมฝั่งคณะวิศวะ เสียงคนตะโกนสั่ง เสียงเท้ากระแทกพื้น และเสียงรุ่นพี่โหวกเหวกดังสะท้อนขึ้นมาเรื่อย ๆ เขาหยุดเดินเล็กน้อย มองผ่านต้นไม้ไปก็เห็นภาพเพื่อนต่างคณะหลายสิบคนยืนเรียงหน้ากระดาน กอดคอกัน พร้อมทำท่าลุกนั่งพร้อมกันอย่างเป็นระเบียบ ภาพมันดูโหดจนแม้แต่ศิลายังขมวดคิ้วนิด ๆ ศิลาเดินต่อไปที่โต๊ะหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่ ข้าง ๆ ตึกแพทย์ ซึ่งตอนนี้ ต้น เพื่อนสนิทของเขานั่งกินชานมไข่มุกอยู่ก่อนแล้ว “มาแล้วหรอมึง เป็นไง พิบูลว่าไงบ้าง” ต้นถามทันทีที่ศิลาเดินมาถึง “ผ่านละ” ศิลาตอบแบบเสียงนิ่ง ๆ ต้นทำหน้าเอือมทันที “กูว่าละ พิบูลแม่งลำเอียงว่ะ ตอนกูส่งโปรเจกต์น่ะ บอกให้แก้ตั้งหลายรอบ กูส่งจนหมดแรงอะ ส่วนมึง แก้รอบเดียวผ่าน โครตเซ็ง!” ศิลาไหวไหล่นิด ๆ ไม่