“แทงอยู่กลางอก”

นี่ก็ผ่านมาสองวันเต็มแล้ว แต่ปันปัน…ยังไม่มีวี่แววว่าจะลืมตาตื่นขึ้นมาเลย แสงไฟสีอุ่นในห้องพักฟื้นถูกหรี่ลงจนแทบสลัว มีเพียงเสียงเครื่องวัดชีพจร ติ๊ด… ติ๊ด… ที่ดังสม่ำเสมอ เป็นเสียงเดียวที่ยืนยันว่าเธอยังอยู่กับพวกเขา ศิลา ยังทำหน้าที่ของตัวเองไม่ขาดแม้แต่เสี้ยวนาที เขาหมุนเวียนเข้ามาเช็กอาการทุก สามชั่วโมง ดูระดับน้ำเกลือ ประเมินชีพจร ตรวจสัญญาณเลือดออกเพิ่มเติม แม้เจ้าหน้าที่เวรจะบอกว่าเขาไม่จำเป็นต้องทำเอง แต่เขาก็ยังยืนยันทำด้วยมือของเขาเองทุกครั้ง เสื้อกาวน์สีขาวที่สวมมาทุกวันเริ่มยับ ตาแดงล้าเหมือนคนนอนไม่พอหลายคืนติด แต่เขาไม่เคยบ่น ไม่แม้แต่คำเดียว เวลาศิลาไม่ได้ไปเรียน เขาก็อยู่ข้างเตียงปันปันทันที เหมือนกลัวว่าแค่หายไปหนึ่งวินาที เธออาจลืมตาขึ้นมาโดยไม่มีเขาอยู่ตรงนั้น ส่วนแม่ของปันปัน… เธอก็นอนเฝ้าลูกสาวทุกคืน บางครั้งนั่งหลับพิงเก้าอี้ บางครั้งก็จับมือปันปันแน่