“มอบความรัก🫶”

ตกเย็น… บรรยากาศในห้องเริ่มเงียบลงหลังเวลายา ปันปันจัดหมอนให้พอพิงสบายก่อนหันไปมองแม่ที่นั่งอยู่ข้างเตียงมาตลอดทั้งวัน “แม่กลับไปพักเถอะ ปันอยู่ได้ สบายมาก” เธอพูดเสียงนุ่มลงนิดหนึ่ง แม่ปันปันยังทำหน้าเป็นห่วงไม่หาย “อยู่ได้จริงเหรอ แม่ไม่สบายใจเลยนะ” ปันปันพยักหน้า “จริงค่ะ แม่กลับไปนอนดี ๆ ที่บ้านเถอะ มานอนเฝ้าปันทุกวันแบบนี้แม่ไม่สบายหรอก เดี๋ยวก็ปวดหลังอีก” แม่ยังมองด้วยสายตาลังเล “อยู่ได้จริง ๆ ใช่ไหม” “อยู่ได้จริง ๆ ค่ะ” แม่ปันปันผ่อนลมหายใจเบา ๆ “อืม… งั้นแม่กลับก็ได้ แต่มั่นใจนะว่าอยู่ได้” ปันปันทำเสียงเข้มขึ้นนิด “แม่ ปันบอกว่าอยู่ได้ค่ะ” แม่ค้อนใส่เบา ๆ ทันที “เออ ๆ ๆ รู้แล้ว ไม่ต้องทำเสียงแข็งใส่แม่เลยนะ” ปันปันยักไหล่แบบคนรู้สึกผิดนิดหน่อย “ก็แม่ดื้อ ไม่ยอมฟังสักที” แม่ปันปันบ่นกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “ไอ้ลูกคนนี่… คนเป็นแม่ก็ต้องห่วงสิ” บรรยากาศเลยนุ่มลงแบบอุ่น ๆ ใน