“นมมึงใหญ่จัง”

ปันปันเงียบไปนานจนเสียงลมหายใจของทั้งคู่ดังชัดขึ้นในความเงียบ ก่อนเธอจะพูดออกมาด้วยเสียงสั่น ๆ ที่พยายามคุมเท่าไหร่ก็ยังสั่นอยู่ดี “มึง… จะไม่หนีไปแบบนั้นอีกใช่ไหม” คำถามที่เธอฝังไว้ในใจมาตลอดหลายปี คำถามที่ยังทำให้เธอเจ็บทุกครั้งที่นึกถึง คำถามที่ไม่เคยกล้าถาม…จนวันนี้ ศิลามองหน้าเธอเต็ม ๆ แต่ไม่ใช่สายตานิ่งเย็นเหมือนที่เขาชอบทำ ครั้งนี้มันจริง ลึก และไม่หลบอีกแล้ว “ไม่หนีแล้ว” เขาตอบทันที ไม่มีลังเล น้ำเสียงหนักจนปันปันรู้สึกได้ถึงความตั้งใจ “กูจะไม่หนีอีก กูจะไม่หายไปไหนเหมือนตอนนั้นแล้ว” เขายกมือขึ้นแตะข้างแก้มเธอเบา ๆ เหมือนกลัวว่าแรงกว่านั้นจะทำให้เธอเจ็บแผล “ตอนนั้นกูยังเด็ก… กูแค่ต้องทำตามคำสั่งพ่อ กูทนแรงกดดันไม่ไหว” ศิลาสูดลมหายใจลึก เหมือนยอมรับความผิดของตัวเองจริง ๆ “แต่ตอนนี้มันจะไม่เป็นแบบนั้นอีกแล้ว” เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิม ใกล้จนปันปันได้ยินเสียงหัวใจเขาช