“สักรอบก่อนไปเรียนป่ะ?”
เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดหูอย่างตั้งใจจะปั่นอารมณ์กันชัด ๆ
ปันปันหันขวับทันที “ไม่ไอเหี้ย สมองมึงนี่มัน เรียนหมอมันว่างขนาดนั้นเลยหรือไงศิลา?”
“ก็ว่างนะ” เขาตอบหน้าตาเฉย แถมกระชับเอวเธอแน่นขึ้นอีก
“โอ๊ยยย… ปล่อย! จะกอดส้นตีนอะไรนักหนาวะ”
“มึงก็ให้กูก่อนดิ” เขาซุกจมูกลงที่คอเธอ หายใจลึก “ตั้งแต่มึงเข้าโรงบาลนี่เกือบเดือนแล้วนะ ลูกชายกูไม่ได้ปล่อยน้ำเลย มันจะบ้าแล้ว”
ปันปันเบิกตากว้าง “ไม่ กูมีเรียน!”
“มึงมีเรียนสิบโมง นี่เพิ่งเจ็ดโมง กูเรียนแปดโมงกูยังไม่เห็นรีบเลย”
“กูก็ต้องเผื่อเวลา! ยังไม่ได้แดกข้าวเลย ไหนจะต้องหอบรายงานไปส่งอีก…”
“ก็นี่ไง…” ศิลากระซิบเสียงแหบ ก้มลงกัดติ่งหูเบา ๆ “เดี๋ยวกูเป็นข้าวเช้าให้เองปัน… รับรองอร่อยกว่าเมนูไหนที่มึงเคยกินอีก”
พูดจบ เขาก็ปล่อยกอดจากด้านหลังแค่ครึ่งก้าว ก่อนจะใช้ฝ่ามือกว้างดันแผ่นหลังเธอเบา ๆ จนหน้าอกปันปันแนบติดกระจกเย
