“ฉันมีแฟนใหม่แล้ว..”

บนรถ… เสียงปัดน้ำฝนดัง กึก…กึก…กึก ตามจังหวะสลับกับเสียงฝนที่กระหน่ำลงมาไม่หยุด ไฟข้างทางส่องลอดผ่านม่านน้ำเป็นเส้นยาว ๆ ดูลางเลือนราวกับทุกอย่างกำลังเคลื่อนไปอย่างเชื่องช้า ปันปันจับพวงมาลัยแน่น ดวงตากวาดมองถนนเบื้องหน้าที่แทบจะมองไม่เห็นอะไรนอกจากแสงไฟเบลอ ๆ จากรถคันอื่น เธอขับช้าอย่างระมัดระวัง จนแทบได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นแข่งกับเสียงฝน ทว่าเสียงของคนข้าง ๆ กลับดังขึ้นจนสมาธิหลุดไปชั่วขณะ “ขับได้ไหม ฝนมันตกหนัก…” ปันปันหันขวับพร้อมคิ้วขมวด “ศิลา นายช่วยนั่งเงียบ ๆ หน่อยได้ปะ มันกวนสมาธิอะ” เขาหันมามองหน้าเธอ แววตาเหมือนคนจะแกล้งมากกว่าจะเป็นห่วง “ก็แบบ…เผื่อเหงา อยากมีเพื่อนคุย” “ไม่ต้อง นั่งเฉย ๆ แล้วบอกมาว่าคอนโดอยู่ไหน จะได้รีบไปส่ง” ศิลายักคิ้วก่อนตอบสั้น ๆ แต่ทำเอาปันปันเหยียบเบรกเบา ๆ แบบไม่ตั้งใจ “คอนโด HR” ปันปันหันมามองอีกครั้ง ตาโตเล็กน้อยเหมือนอยากจะกัดหัวเขาให้ขาด “คอนโด HR? นั่นมันคอนโดฉันนิ!” ชายหนุ่มยิ้มกวน ๆ ในเงาไฟถนน มุมปากยกขึ้นแบบที่เคยทำตอนมัธยม ตอนที่ยังเป็นแฟนกัน และปันปันก็เกลียดรอยยิ้มแบบนี้ที่สุด เพราะมันทำให้ใจเธอเต้นแรงทั้งที่ไม่อยากยอมรับ “อืม คอนโดเดียวกับเธอนั่นแหละ” เสียงลมหายใจหลุดออกจากปากเธอทันที ดังฟึดขึ้นมาหนึ่งที “นายย้ายมาตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย” “ก็พอรู้ว่าเธออยู่คอนโดนั้น…ฉันเลยเช่าที่นั่นเลย” ปันปันแทบจะหันมามองเขาเต็มตา ถ้าไม่ติดว่าฝนข้างนอกมันตกจนมองถนนแทบไม่เห็น มือที่จับพวงมาลัยแน่นอยู่แล้วกลับกำแน่นกว่าเดิม “บ้าเปล่า ศิลา…นายจะทำแบบนั้นทำไม” “ก็อยากอยู่ใกล้ ๆ” เขาตอบง่าย ๆ ราวกับมันเป็นเรื่องปกติที่สุดในโลก เสียงทุ้มนุ่มของเขาหายไปกับเสียงฝน แต่ยังชัดพอจะทำให้หัวใจเธอสั่นระรัวเหมือนถูกใครจับเขย่าแรง ๆ “อยู่ใกล้เพื่อ?” ปันปันถามเสียงแข็ง แต่ปลายหูแดงจัดจนคนถูกถามแทบจะยิ้มออกมาได้อยู่แล้ว “ก็อยากเจอหน้าเธอบ่อย ๆ” ศิลาพูดพร้อมเอนหัวพิงกระจก มองเธอผ่านหางตา ทันทีที่จบประโยค ปันปันไม่ตอบอะไร เธอเพียงกำพวงมาลัยแน่นกว่าเดิม แล้วหันกลับไปตั้งใจขับรถต่อ หัวใจเต้นรัวจนเหมือนเสียงฝนตกกลบไม่มิด แต่ใบหน้าก็ยังพยายามเฉยไว้เหมือนไม่รู้สึกอะไร ศิลาเองก็ไม่พูดอะไรอีกเช่นกัน แต่สายตาเขา…ยังจับจ้องอยู่ที่แก้มของเธอเป็นพัก ๆ เหมือนกำลังมองว่าเธอจะระเบิดใส่เมื่อไหร่ หรือจะแกล้งเขาอีกตอนไหน ไม่นาน รถก็เลี้ยวเข้าอาคารจอดของคอนโด ล้อรถบดไปบนพื้นเรียบ ๆ จนเสียงฝนด้านนอกรถค่อย ๆ เบาลง ปันปันขับรถเข้ามาจอดที่ช่องประจำชั้นของตัวเอง แรงเบรกเบา ๆ ทำให้รถหยุดสนิท ปันปันถอนหายใจเบา ๆ เหมือนต้องตั้งสติสุดชีวิต ก่อนจะหันไปพูดสั้น ๆ “ถึงแล้ว ลงดิ” ไม่รอคำตอบ เธอเปิดประตูแล้วก้าวออกทันที เดินเร็วแบบคนไม่อยากเผชิญหน้าใครทั้งนั้น โดยเฉพาะ “เขา” เสียงรองเท้าของเธอกระทบพื้นโรงรถเป็นจังหวะถี่ ๆ จนถึงหน้าลิฟต์ เธอกดชั้นที่ต้องการไม่รอช้า ทว่า ก่อนประตูลิฟต์จะปิดลง ศิลาก็ก้าวเข้ามาทันพอดี เขาเหลือบตามองปุ่มเลข “16” ที่กำลังติดไฟ แล้วก็ยิ้มมุมปากจาง ๆ ก่อนจะขยับไปยืนด้านหลังเธอเหมือนตั้งใจ ปันปันถอนหายใจแรงกว่าเดิม เหมือนคนกำลังพยายามฝืนตัวเองไม่ให้ระเบิด เธอหันมามองเขาครึ่งหน้า “อยู่ชั้นไหน” “ชั้นนั้นแหละ” “สิบหก?” “อืม” ปันปันหรี่ตามองเขาแบบไม่เชื่อ “บังเอิญหรือตั้งใจ” ศิลายักคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงนิ่ง แต่คำตอบตรงจนใจเธอสั่นวูบ “ตั้งใจ” ประตูลิฟต์ปิดลงพอดี และความเงียบที่ตามมาก็ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ชัดขึ้น… มากเสียจนหัวใจของใครบางคนเต้นผิดจังหวะ จนกระทั่ง… ตึง! เสียงประตูลิฟต์ดังขึ้นพร้อมกับแสงจากโถงชั้นสิบหกที่สว่างเข้าตา ปันปันก้าวออกจากลิฟต์ทันทีแทบจะไม่เหลียวกลับ เธอเดินตรงไปยังห้องของตัวเองด้วยฝีเท้ารวดเร็วราวคนกำลังหนีบางอย่าง หรือบางคน เธอไขกุญแจ เปิดประตูเข้าไป และกำลังจะปิดประตู… แต่ประตูดันถูกผลักกลับเข้ามาแรงพอสมควร ศิลาใช้ไหล่กันประตูไว้ก่อนจะเดินเฉียดผ่านเธอเข้ามาในห้องแบบไม่ขออนุญาตด้วยซ้ำ ปันปันเบิกตากว้าง “นี่! ศิลา เข้ามาทำไม กลับห้องนายไปเลย!” ศิลาไม่ตอบ แต่เดินล้วงกระเป๋า พาดสายตาสำรวจห้องเธอทีละมุม เหมือนกำลังคุ้นเคยกับทุกสิ่งทุกอย่างในนี้มากกว่าที่เจ้าของห้องอยากให้เป็น “คอนโดฉันอยู่ฝั่งตรงข้ามเธอ” เขาพูดเสียงเรียบ “ฉันขี้เกียจเดินกลับ ดึกแล้ว ฝนก็ตก” “ไหนบอกว่าพักคอนโดนี้” ปันปันยืนเท้าเอว มองเขาเหมือนจะเอาไม้ไล่ตีแล้ว ศิลาหันมามองเธอเล็กน้อย ยักคิ้วนิด ๆ แบบกวนประสาทเต็มที่ “ก็ถ้าบอกว่าอยู่ฝั่งตรงข้าม ฉันก็เข้าห้องเธอไม่ได้ดิ” ปันปันอ้าปากค้าง “อะไรของนายเนี่ย!” ศิลายกไหล่อย่างไม่เดือดร้อน “ก็คิดถึง” คำพูดเรียบ ๆ แต่ใจปันปันสะดุดหนักกว่าเสียงลิฟต์เมื่อกี้อีก “แต่ฉันมีแฟนใหม่แล้ว!” คำพูดของปันปันพุ่งออกมาแรงจนศิลาหยุดเดิน สายตาคมหันกลับมามองเธอราวกับอยากเจาะเข้าไปถึงหัวใจ “ใคร?” “น…นายไม่รู้จักหรอก” ปันปันเบือนหน้าหนี ทั้งที่เสียงยังสั่นไม่หาย “แล้วอีกอย่าง ฉันกับแฟนฉันก็รักกันดีมาก เพราะฉะนั้น เลิกยุ่งกับฉันสักที ฉันไม่อยากให้แฟนฉันเข้าใจผิดว่าฉันกลับมาเอาแฟนเก่า” ศิลายกคิ้วช้า ๆ มุมปากกระตุกเหมือนกำลังจะหัวเราะ “ยังไม่ทัน เอา เลย” “ศิลา!” “ก็พูดจริง” เขาก้าวเข้ามาอีกก้าว ใกล้จนปันปันต้องถอยหลังไปชิดผนัง “ลองเอาก่อนไหมล่ะ…จะได้รู้ว่าที่รักกันดีจริงหรือเปล่า” ใบหน้าปันปันร้อนวูบ เธอผลักอกเขาเต็มแรง “ไม่! ออกจากห้องฉันไปได้แล้ว!” ศิลายืนนิ่ง รอยยิ้มค่อย ๆ จางไป เหลือเพียงสายตาลึกที่อ่านยากจนทำให้ปันปันใจเต้นไม่เป็นจังหวะ “ปันปัน” เขาพูดเรียบ ๆ “เธอโกหกไม่เก่งเลย” เธอกำมือแน่น “ออกไป!” “ไม่…ออก” ศิลาพูดชัดทีละคำก่อนจะชี้นิ้วไปที่ริมฝีปากของตัวเอง “ดูปากฉัน… ไม่ ออก ฉันจะนอนที่นี่แหละ” “ไอศิลา!” ปันปันแทบจะกระโดดใส่คอเขา “อะไรล่ะ” เขายักไหล่หน้าตาเฉยเหมือนไม่ได้ทำอะไรผิด “ถ้ากลัวว่าแฟนเธอจะเข้าใจผิด ก็ให้มันมาคุยกับฉันสิ” เขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว…ทีละก้าว จนปันปันต้องถอยหลังไปติดโซฟา “เพื่อนกัน นอนห้องเดียวกัน” เขาก้มลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงมั่นหน้าที่คุ้นเคยจนหัวใจเธอสั่นไม่เป็นจังหวะ “คงไม่เป็นอะไรหรอก…ใช่ไหม เมียเก่า” ปันปันเม้มปากแน่น หน้าแดงเพราะโกรธหรือเพราะเขา เธอเองก็ไม่แน่ใจ “ศิลา…อย่ามาเล่นแบบนี้นะ เดี๋ยว…เดี๋ยวเขารู้ขึ้นมา ฉัน…” “เขา?” ศิลายกมุมปาก “แค่แฟนหลอก ๆ จะกลัวอะไรนักหนา”