แสงแดดยามเช้าลอดผ่านกระจกใสของโถงใต้อาคารเรียนรวม สาดกระทบกองซากอารยธรรมกระดาษชานอ้อยและขวดเครื่องดื่มชูกำลังที่เกลื่อนกลาด ฟาเดียขยับตัวตื่นจากท่าฟุบหลับบนโต๊ะ พร้อมกับอาการปวดร้าวแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลังและต้นคอจนต้องนิ่วหน้าลง
ครืด ครืด
โทรศัพท์ที่วางในมือสั่นสะเทือนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่หน้าจอจะขึ้นเตือนแบตเตอรี่ต่ำ ชื่อ ‘My Captain’ ปรากฏขึ้นราวกับน้ำเย็นสดชื่นกลางทะเลทราย ฟาเดียรีบกดรับ มือไม้สั่นจนเกือบทำโทรศัพท์ร่วง
“ฮัลโหลค่ะ เฮียเมฆ”
(ฟาเดีย เฮียขอโทษ)
เสียงปลายสายหอบกระเส่าแทรกด้วยเสียงล้อกระเป๋าเดินทางที่ลากไปกับพื้นสนามบินอย่างเร่งรีบ (เมื่อคืนเฮียเผลอหลับไป เฮียไม่ได้ตั้งใจทิ้งหนูนะ เฮียมันแย่เอง ขอโทษจริง ๆ)
ความน้อยใจที่ตกตะกอนนอนก้นอยู่เมื่อคืน ถูกกวนให้ฟุ้งกระจายขึ้นมาอีกครั้ง แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่เธอจะมางอแง
“ไม่เป็นไรค่ะเฮีย หนูเห็นแล้วว่าเฮียเหนื่อย”
(ไม่คะ
