มหาวิทยาลัยขอนแก่น บ่ายวันอังคาร (15 วันหลังเกิดเหตุ)
ท้องฟ้าเหนือมหาวิทยาลัยวันนี้ดูหม่นหมองราวกับรับรู้ความรู้สึกของใครบางคน เมฆฝนเหนือหัวตั้งเค้ามาแต่ไกลบดบังแสงแดดที่ควรจะสดใสในช่วงบ่ายแก่ ๆ
ฟาเดียเดินกอดหนังสือเรียนเล่มหนาแนบอกแล้วก้าวเท้าไปตามทางเดินเชื่อมตึกหลังแยกตัวจากกลุ่มเพื่อนด้วยความอ่อนล้า ร่างกายที่เคยสมส่วนดูซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าหวานซีดเซียวไร้เครื่องสำอาง ขอบตาคล้ำลึกจากการอดนอนเฝ้าไข้ติดต่อกันมานับสิบวัน
เสียงจอแจของนักศึกษาคนอื่นที่คุยเรื่องเที่ยว เรื่องสอบหรือเรื่องแฟนดังเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา เพราะสำหรับเธอโลกทั้งใบมันหยุดหมุนไปตั้งแต่วันที่เครื่องบินลำนั้นตกแล้ว
“ฟาเดีย” เสียงเรียกคุ้นเคยจากด้านหลังทำเอาฝีเท้าของเธอชะงักค้าง ฟาเดียสูดหายใจลึก ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยก่อนจะหันกลับไปมองต้นทาง
“สวัสดีค่ะพี่คิง”
คิงมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความความสงสาร “พี่เห็นฟาเดี
