ห้องพักฟื้นผู้ป่วยพิเศษ VVIP Suite ชั้น 15 โรงพยาบาลศูนย์ขอนแก่น บ่ายวันอังคาร (วันแรกที่ม่านเมฆรู้สึกตัว)
โลกที่เคยมืดมิดค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยแสงสว่างสีขาวโพลนที่แยงนัยน์ตา ความรู้สึกแรกที่แทรกซึมเข้ามาในโสตประสาท มันไม่ใช่ความเจ็บปวดแต่เป็นความหนักอึ้ง ราวกับร่างทั้งร่างถูกตรึงไว้ด้วยหมุดเหล็กนับพันเล่มบนผืนทรายที่แห้งผาก
เสียง ติ๊ด ติ๊ด ของเครื่องติดตามสัญญาณชีพดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเงียบเชียบ กลิ่นเฉพาะตัวของโรงพยาบาลที่ผสมปนเปกันระหว่างแอลกอฮอล์ ยาฆ่าเชื้อและกลิ่นดอกไม้จาง ๆ ลอยแตะจมูกปลุกสติสัมปชัญญะที่หลับใหลไปนานนับสิบวันให้ตื่นขึ้น
ม่านเมฆพยายามขยับเปลือกตาที่หนักเหมือนถ่วงตะกั่ว แพขนตายาวกะพริบถี่ ๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพเพดานสีขาวสะอาดตาค่อย ๆ ปรากฏชัดขึ้น ตามด้วยใบหน้าของใครบางคนที่ชะโงกเข้ามาใกล้ด้วยความร้อนรน
“เมฆ เมฆฟื้นแล้ว เฮียคะ ลูกฟื้นแ
