ภายในวิลล่าส่วนตัว หาดกมลา ภูเก็ต เวลา 17:45 น.
ความเงียบสงัดภายในห้องน้ำกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยหินอ่อนสีขาวนวล ถูกรบกวนด้วยเสียงเข็มนาฬิกาที่เดิน ติ๊ก ติ๊ก ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของฟาเดีย ราวกับเสียงระเบิดเวลา
หญิงสาวในชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีครีมนั่งอยู่บนฝาชักโครกที่ปิดสนิท สองมือเรียวเล็กที่วางประสานกันอยู่บนหน้าตักเย็นเฉียบและชื้นเหงื่อ แม้ว่าเครื่องปรับอากาศจะทำงานเงียบเชียบและเย็นฉ่ำเพียงใด แต่ความร้อนรุ่มจากความตื่นเต้นกลับแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย
ตรงหน้าเธอ บนเคาน์เตอร์หินอ่อนสีดำขลับ มีแท่งพลาสติกสีขาวเล็ก ๆ วางสงบนิ่งอยู่
ฟาเดียสูดหายใจลึก กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของก้านไม้หอมกลิ่นลาเวนเดอร์ที่ควรจะช่วยให้ผ่อนคลาย กลับไม่ได้ช่วยลดจังหวะหัวใจที่เต้นรัวได้เลย
‘ขอให้ใช่ ขอให้ใช่ทีเถอะ’
เธอภาวนาในใจพลางหลับตาลงนับหนึ่งถึงสิบอย่างช้า ๆ
หนึ่ง... ภาพความทรงจำในวันที่เธอเกือบจะเสียม่านเมฆไปผุ
