ณ ห้องแต่งตัว วิลล่าส่วนตัว หาดกมลา ภูเก็ต เวลา 06:45 น. (เช้าวันเปิดเทอมวันแรก)
บรรยากาศภายในห้องแต่งตัวขนาดใหญ่ที่กรุด้วยกระจกเงารอบทิศทางควรเต็มไปด้วยความสดใสและความตื่นเต้นของเช้าวันใหม่ แต่ทว่า มวลอากาศในห้องวันนี้กลับหนักอึ้งและชวนหดหู่ ราวกับเป็นเช้าวันที่อุกาบาตกำลังจะพุ่งชนโลกในอีกไม่ช้า
ม่านเมฆ นั่งคุกเข่าอยู่บนพรมขนแกะหนานุ่ม โดยมีลูกชายและลูกสาวฝาแฝดวัย 3 ขวบยืนตัวตรงแหน็วในชุดเครื่องแบบนักเรียนอนุบาลนานาชาติ
มือหนาของม่านเมฆสั่นเทาเล็กน้อย ขณะบรรจงติดกระดุมเม็ดสุดท้ายบนเสื้อเชิ้ตตัวจิ๋วของลูกชาย
“แน่นไปไหมครับ” ม่านเมฆถามเสียงเครือ “หายใจออกไหม หรือพันไมล์จะหยุดเรียนสักวันดี ปะป๊าว่าวันนี้อากาศมันดูครึ้ม ๆ นะ เหมือนฝนจะตกพายุจะเข้า” เขาพยายามหาข้ออ้างร้อยแปดพันเก้า ทั้งที่แดดข้างนอกสว่างโร่ชนิดตากผ้าไม่เกิน 5 นาที ผ้าก็กรอบ
พันไมล์เด็กชายตัวน้อยผู้มีใบหน้าถอดแบบพ่อมาทุกกร
