สนามเด็กเล่น โรงเรียนอนุบาลนานาชาติ เวลา 10:30 น. (ช่วงพักเบรก)
แสงแดดอ่อน ๆ ยามสายลอดผ่านร่มเงาของต้นจามจุรีใหญ่ทอดตัวลงบนผืนหญ้าเทียมสีเขียวสดใสที่ปูรองรับเท้าเล็ก ๆ ของเด็กน้อยนับสิบชีวิต เสียงเจี๊ยวจ๊าวของวัยอนุบาลดังระงมไปทั่วบริเวณผสมกับเสียงนกที่ร้องทักทายและเสียงใบไม้เสียดสีกันตามแรงลม
กลิ่นหอมของดินชื้น ๆ จากฝนที่เพิ่งตกเมื่อคืน ผสมกับกลิ่นแป้งเด็กและกลิ่นขนมอบเนยจากโรงอาหาร สร้างบรรยากาศที่สดใสและไร้เดียงสา
แต่ทว่า ณ มุมหนึ่งของพุ่มไม้ที่ดัดเป็นรูปช้างกลับมีสิ่งแปลกปลอมขนาดมหึมาซ่อนตัวอยู่
ม่านเมฆ ซีอีโอหมื่นล้านในชุดสูทอิตาลีคัตติ้งเนี้ยบ ที่ตอนนี้มีใบไม้ติดหัวกำลังย่อตัวลงนั่งยอง ๆ แหวกกิ่งไม้ออกเล็กน้อยเพื่อส่องดูสถานการณ์ในสนามเด็กเล่นด้วยแววตาคมกริบ
‘เฮีย ทำอะไรอยู่คะ’ เสียงหวานที่คุ้นเคยดังขึ้นผ่านหูฟังบลูทูธราคาแพงที่เหน็บอยู่ที่หูขวา
“ชู่ว เงียบก่อนสิฟาเดีย เฮียกำลั
