จังหวัดสกลนคร เวลา 09:30 น. (หลังสงกรานต์)
บรรยากาศยามเช้าที่บ้านสวนสกลนครเริ่มเงียบเหงาลงถนัดตา หลังจากที่กองทัพลูกลิงของม่านหมอกและช่อแก้วได้เคลื่อนพลกลับไปเที่ยวต่อที่จังหวัดใกล้เคียงทิ้งไว้เพียงรอยยิ้มและรอยคราบขนมจาง ๆ บนแคร่ไม้ไผ่ ลมแล้งเดือนเมษาฯ พัดพาเอากลิ่นหอมของดอกพิกุลร่วงโชยมาปะทะจมูกผสานกับกลิ่นไอดินแดงที่ถูกน้ำรดจนชุ่มฉ่ำ
ที่ระเบียงไม้ชั้นล่าง ม่านเมฆในชุดเสื้อยืดพอดีตัวที่ขับเน้นกล้ามเนื้อแน่นตึงกำลังนั่งสวมบทบาทหมาติดเจ้าของอย่างเต็มตัว แขนแกร่งของเขาตวัดรัดรอบเอวบางของฟาเดียเอาไว้แน่น ใบหน้าคมคายซุกลงที่ไหล่ลาดเนียน สูดดมกลิ่นแป้งเด็กผสมกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ จากกายภรรยาอย่างหิวโหย
“เฮียเมฆ ปล่อยก่อนค่ะ หนูจะไปชงกาแฟให้ป๊า” ฟาเดียเอ่ยเสียงนุ่มพลางแกะมือปลาหมึกของสามีออกอย่างใจเย็น
“ไม่เอา ขอกอดอีกห้านาทีนะ ตั้งแต่มาถึงสกลฯ เฮียแทบไม่ได้อยู่กับหนูสองคนเลย เจ้าพวกตัวแสบนั่นแย
