หอประชุมโรงเรียนนานาชาติ ภูเก็ต
บ่ายวันเสาร์ที่แสงแดดแผดเผาจนยางมะตอยบนลานจอดรถแทบจะละลายกลายเป็นสายน้ำสีดำข้นคลั่ก ไอความร้อนเต้นระริกอบอวลไปทั่วบริเวณโรงเรียนราวกับโลกกำลังถูกจับยัดเข้าไมโครเวฟขนาดยักษ์ แต่ทว่า ทันทีที่ก้าวเท้าผ่านประตูกระจกบานใหญ่เข้าสู่หอประชุม ความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศอุตสาหกรรมนับสิบตัวก็พุ่งเข้าปะทะผิวหน้าจนขนแขนลุกชันตัดกับความร้อนระอุภายนอกราวกับก้าวข้ามมิติ
เสียงพูดคุยกันของผู้ปกครองดังกระหึ่มไปทั่วที่นั่ง ทว่าก็ยังเป็นระเบียบมากกว่าด้านหลังเวทีที่เต็มไปด้วยความโกลาหลยิ่งกว่าตลาดสดยามเช้าตรู่ กลิ่นสเปรย์ฉีดผมฉุนกึกผสมปนเปกับกลิ่นแป้งเด็กและกลิ่นเหงื่อจาง ๆ ของเหล่าผู้ปกครองที่กำลังวิ่งวุ่น
ม่านเมฆซีอีโอหมื่นล้านผู้ยิ่งใหญ่ บัดนี้มีสภาพไม่ต่างอะไรกับลูกหาบภูกระดึงสักเท่าไร
ชายหนุ่มคุกเข่าอยู่กับพื้นพรมสีแดงเลือดหมู พร้อมกับเหงื่อเม็ดโป้งที่ผุดซึมตามไ
