ณ วิลล่าตากอากาศ จังหวัดภูเก็ต เวลา 08:00 น.
แสงแดดยามเช้าสาดส่องกระทบผิวน้ำทะเลอันดามันเกิดเป็นประกายระยิบระยับ ราวกับเพชรนับล้านเม็ดที่โปรยปรายอยู่บนผืนสมุทร เสียงคลื่นซัดสาดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอผสานกับเสียงนกนางนวลที่บินวนเวียนอยู่เหนือท้องฟ้าสีครามสดใส
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารริมระเบียงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความอบอุ่น
ม่านเมฆในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสบายตานั่งจิบกาแฟอยู่ข้าง ๆ ฟาเดียที่กำลังตักข้าวต้มกุ้งเข้าปาก ใบหน้าของหญิงสาวดูสดใสและมีเลือดฝาดเจือจางที่พวงแก้ม ร่องรอยของความสุขจากค่ำคืนที่ผ่านมายังคงฉายชัดอยู่ในแววตา
“กินเยอะ ๆ นะลูก” มุกไหมเลื่อนจานปาท่องโก๋ไปตรงหน้าฟาเดีย “เมื่อคืนนอนดึกกันไม่ใช่เหรอ ต้องบำรุงหน่อย”
คำแซวที่แฝงความนัยทำเอาฟาเดียสำลักข้าวต้มเบา ๆ ม่านเมฆรีบส่งแก้วน้ำให้พร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ส่วนฟลอยด์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแกล้งกระแอมเสียงดังพลางทำท่าอ่านหนัง
