ณ โรงอาหารกลาง มหาวิทยาลัยขอนแก่น เวลา 12:15 น.
บรรยากาศมื้อเที่ยงในโรงอาหารกลางคลาคล่ำไปด้วยนักศึกษาที่เดินขวักไขว่หาที่นั่ง เสียงจานชามกระทบกันดังแข่งกับเสียงตะโกนสั่งอาหาร และเคล้าไปด้วยกลิ่นไก่ย่าง กลิ่นปลาร้าต้มสุกอันเป็นเอกลักษณ์ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ
และท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ป้าจอยแม่ค้าส้มตำวัยกลางคน รูปร่างท้วมกำลังยืนเหงื่อซึมอยู่หน้าครก เพราะมือกับคอทำงานไม่ค่อยสามัคคีกันเท่าไร ดูได้จากมือข้างหนึ่งที่กำสาก แต่คอก็ยืดยาวชะเง้อมองออกไปทางโต๊ะม้าหินอ่อนฝั่งตรงข้ามร้านเป็นระยะ
ส่วนที่แกทำท่าทางแบบนั้นก็เพราะแกมีงานพิเศษที่รับมาจากลูกค้าวีไอพีทางไกลต่างหาก
“ป้าช่วยดูให้ผมหน่อยนะ ว่าวัน ๆ ยัยหนูของผมทำอะไรบ้าง มีผู้ชายมาวอแวไหม โดยเฉพาะไอ้ควายเผือกที่ขาว ๆ สูง ๆ น่ะ ถ้าเห็น ถ่ายรูปส่งมาเลย ผมให้ค่าเสียเวลา”
เสียงกำชับของเสี่ยฟลอยด์ลูกค้าเก่าแก่สมัยแกยังขายอยู่ที่สกลนครยังก้องในหู
