ณ เพนท์เฮาส์หรู ใจกลางเมืองขอนแก่น (คอนโดฯ ม่านเมฆ)
เสียงคีย์การ์ดแตะลงบนเซนเซอร์หน้าประตูบานใหญ่ดัง ติ๊ด ตามด้วยเสียงกลอนแม่เหล็กไฟฟ้าที่คลายล็อกออกอย่างนุ่มนวล
ฟาเดียในชุดนักศึกษาตัวโคร่งที่สวมทับด้วยเสื้อคาร์ดิแกนสีครีมตัวเก่ง ค่อย ๆ แทรกตัวผ่านประตูเข้ามาในห้องกว้างอย่างระมัดระวัง ราวกับแมวน้อยที่เพิ่งหนีรอดจากกรงเล็บของพยัคฆ์ร้ายมาได้ เธอรีบหันไปกดล็อกประตูซ้ำถึงสองชั้นเพื่อความอุ่นใจ
หญิงสาวถอนหายใจยาวเหยียด ทิ้งตัวพิงประตูห้องพลางหลับตาลงซึมซับความเงียบสงบ ความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศที่เปิดรอไว้ และกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเทียนหอมกลิ่นวานิลลาที่ลอยมาแตะจมูก ช่วยชะล้างความประสาทเสียจากการเล่นละครตบตาเมื่อเช้าให้จางหายไป
‘รอดแล้ว’
เมื่อเช้านี้ กว่าเธอจะงัดข้ออ้างร้อยแปดพันเก้ามาบอกป๊าฟลอยด์ได้ ก็เล่นเอาเหงื่อตก
“ป๊าคะ วันนี้หนูต้องไปทำรายงานกลุ่มที่หอสมุดคณะแพทย์ค่ะ สัญญาณเน็ตที่นั
