ณ คอนโดมิเนียมของฟาเดีย วันเสาร์ เวลา 19:45 น.
กลิ่นหอมของมาม่าต้มยำกุ้งน้ำข้นลอยฟุ้งไปทั่วห้องพักขนาดกะทัดรัด บ่งบอกถึงเมนูมื้อค่ำที่แสนเรียบง่ายแต่เปี่ยมไปด้วยความสุข
ม่านเมฆในสภาพที่ห่างไกลจากคำว่า CEO สายการบินอย่างสิ้นเชิง เขาสวมเสื้อยืดคอกลมสีขาวตัวเก่าที่ฟาเดียซื้อให้ในตลาดนัดกับกางเกงบอลขาสั้น นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นพรมหน้าทีวีกำลังใช้ตะเกียบคีบเส้นมาม่าเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย
“อร่อยไหมคะเฮีย หนูใส่ไข่สองฟองเลยนะ” ฟาเดียถามยิ้ม ๆ ขณะนั่งกอดเข่าอยู่ข้างกัน
“อร่อยที่สุดในโลกครับ” ม่านเมฆตอบทั้งที่เส้นยังเต็มปาก “ฝีมือเชฟฟาเดีย ระดับมิชลินสตาร์ยังต้องคืนดาวอยู่แล้วครับ”
“เวอร์ตลอด” ฟาเดียหัวเราะคิกคัก ก่อนเอื้อมมือไปเช็ดคราบน้ำซุปที่มุมปากเขาออกให้ “กินเลอะเป็นเด็กเลยนะคะท่านประธาน”
บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความอบอุ่นและผ่อนคลาย หลังจากผ่านเรื่องเครียด ๆ มาทั้งวัน การได้มานั่งกินมา
