ณ คอนโดมิเนียมของฟาเดีย เช้าวันอาทิตย์ เวลา 08:30 น.
แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาตกกระทบพื้นห้อง พร้อมกับกลิ่นหอมของโจ๊กหมูร้อน ๆ และปาท่องโก๋ทอดใหม่ ๆ ลอยอบอวลไปทั่วห้องพักขนาดกะทัดรัด บรรยากาศดูเงียบสงบและเป็นปกติเหมือนเช้าวันหยุดทั่วไป หากไม่มีวัตถุสีดำสนิทวางเด่นหราอยู่กลางโต๊ะญี่ปุ่น
ฟาเดียซึ่งเพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดลำลอง หยุดชะงักมองกล่องใบนั้นด้วยความสงสัย
“กล่องอะไรคะเฮีย?” เธอเอ่ยถาม ม่านเมฆที่กำลังเทโจ๊กใส่ชาม
ชายหนุ่มในชุดเสื้อยืดสบายๆ วางชามลงพลางพยักพเยิดหน้าไปทางกล่อง “นิติฯ ฝากมาให้ครับ บอกว่ามีแมสเซนเจอร์มาส่งไว้เมื่อคืน แจ้งว่าเป็นของขวัญเซอร์ไพรส์จากเพื่อนหนู เฮียเลยถือขึ้นมาด้วย”
“เพื่อนหนูเหรอ?” ฟาเดียขมวดคิ้ว “วันเกิดก็ไม่ใช่ ยัยพะแพงกับเมเปิ้ลก็ไม่เห็นบอกอะไร หรือจะแกล้งอะไรกันอีก”
ด้วยความอยากรู้อยากเห็นและไม่ได้คิดระแวง มือเล็กเอื้อมไปดึงร
