ณ คอนโดมิเนียมของฟาเดีย
เข็มนาฬิกาแขวนผนังเดินติ๊กตอกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แข่งกับเสียงลมหายใจแผ่วเบาภายในห้องนั่งเล่น แสงไฟดาวน์ไลท์ถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงความสว่างสลัวที่สร้างบรรยากาศอบอุ่นและเงียบสงบ
ม่านเมฆยังคงนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาว ร่างสูงใหญ่เอนพิงพนักอย่างผ่อนคลาย ศีรษะได้รูปหนุนอยู่บนหมอนอิงใบเล็ก ดวงตาคมเข้มที่มักจะฉายแววเด็ดขาดและทรงอำนาจ บัดนี้ปรือลงเกือบสนิทด้วยความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดช่วงมรสุมชีวิต
ทว่า แม้ร่างกายจะเรียกร้องหาการพักผ่อน แต่มือหนาข้างหนึ่งกลับยังคงกอบกุมมือเรียวเล็กของฟาเดียเอาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือเมื่อใด เธอจะเลือนหายไปเหมือนภาพฝัน
ฟาเดียนั่งขัดสมาธิอยู่บนพรมข้างโซฟา วางคางเกยกับท่อนแขนแข็งแรงของเขา ปลายนิ้วเรียวไล้เบา ๆ ไปตามเส้นเลือดที่ปูดโปนบนหลังมือของชายหนุ่ม สัมผัสแผ่วเบานั้นเปรียบเสมือนดนตรีบรรเลงกล่อมให้พญาอินทรีที่บาดเจ็บได้สงบลง
ประตูห้อ
