ณ คอนโดมิเนียมของม่านเมฆ
เสียงปลดล็อกประตูดิจิทัลดังขึ้นเบา ๆ ก่อนบานประตูไม้จะถูกผลักออก ฟาเดียก้าวเข้ามาในห้องด้วยความรู้สึกที่เหมือนเพิ่งยกภูเขาออกจากอกข้างหนึ่ง แต่กลับมีก้อนหินหนักอึ้งมาถ่วงไว้อีกข้าง
ภาพแรกที่เห็นทำเอาเธอชะงัก ม่านเมฆในสภาพสวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้น กำลังยืนขาเดียวเกาะขอบเคาน์เตอร์ครัวพยายามเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำด้วยท่าทางทุลักทุเล ขาข้างที่เจ็บลอยเหนือพื้น ส่วนแขนข้างที่มีแผลถลอกก็ดูตึงจนเหยียดสุดไม่ได้
“เฮีย! ลุกเดินทำไมคะ เดี๋ยวแผลก็ระบมอีก” ฟาเดียรีบวางของแล้วถลันเข้าไปประคอง แย่งแก้วจากมือเขามาวางลงบนโต๊ะ
“อ้าว กลับมาแล้วเหรอ” ม่านเมฆหันมายิ้มกว้าง หน้าตาสดใสเหมือนคนไม่ได้เจ็บ “เฮียหิวน้ำน่ะ เกรงใจไม่อยากโทรตาม เห็นหนูบอกไปทำธุระ เป็นไงบ้างคะ ร้อนไหม หน้าแดงเชียว”
เขายกมือข้างที่ไม่เจ็บขึ้นมาปัดไรผมที่ชื้นเหงื่อข้างแก้มให้เธออย่างเบามือ สายตาที่ทอดมองม
