แสงแดดบ่ายวันอาทิตย์ลอดผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาตกกระทบพื้นห้องคอนโดมิเนียมพร้อมกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มและแอร์เย็นฉ่ำที่สร้างบรรยากาศแห่งความขี้เกียจอันแสนสุข
บนโซฟาตัวยาวที่ถูกยึดครองพื้นที่โดยชายร่างสูงใหญ่... ม่านเมฆนอนเหยียดขาข้างที่พันผ้ากอซหนาเตอะพาดไว้บนหมอนอิงลายดอกไม้ ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติจะเคร่งขรึมอยู่กับหน้าจอไอแพด ตอนนี้กำลังวางเกยอยู่บนตักนุ่มนิ่มของฟาเดียและหลับตาพริ้มราวกับแมวยักษ์ที่กำลังถูกเกาพุง
“เฮียคะ หนักไหมคะ” ฟาเดียถามเสียงเบา มือข้างหนึ่งถือหนังสือเรียน อีกข้างลูบผมสีเข้มของคนตัวโตเล่น
“หนักครับ หนักหัวใจเพราะรักคุณ” ม่านเมฆตอบทั้งที่ยังหลับตา มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์
“แหวะ เลี่ยนค่ะ” ฟาเดียหัวเราะคิกก่อนบีบจมูกโด่งรั้นของเขาเบา ๆ “ลุกได้แล้วค่ะ เดี๋ยวหนูต้องไปตากผ้า เฮียกินยาแล้วก็นอนพักดี ๆ สิคะ จะมาสิงหนูทำไมเนี่ย”
“ก็หมอสั่งไว้นี่คะ” ม่านเมฆลื
