ใต้อาณัติหมอพังคี บทที่ 23
"คุณหมอคะ" รู้ว่าตัวเองต้องไปลาออกคืนนี้เธอเลยจะขอความช่วยเหลือแต่พอมาถึงเหมือนคุณหมอกำลังจะรีบไปไหน ไหนๆ ก็เจอหน้าแล้วเลยจะขอคุยตรงนี้เลย
"ฉันกำลังจะเข้าห้องผ่าตัดมีอะไรค่อยคุยกัน" พูดจบพังคีกำลังจะเดินไป แต่มองไปเห็นว่าแม่เดินมาทางนี้พอดีเขาเลยต้องหยุดแล้วหันไปจับมือของเธอให้เดินตามมาด้วยกัน
"........" จันทร์เจ้าขาไม่เห็นแม่ของเขาหรอกเมื่อสักครู่ยังทำเมินเฉย แล้วทำไม?
แต่พอเดินมาอีกหน่อยก็รู้เลยว่าทำไมเขาถึงจูงมือเธอมาด้วย
"สวัสดีค่ะคุณแม่" เดินมาหยุดต่อหน้าแม่ของเขาเธอเลยพนมมือไหว้
"จะไปไหนกันเหรอ"
"ผมกำลังจะเข้าห้องผ่าตัดครับ พอดีว่าเจ้าขามีเรื่องจะคุยด้วยเลยจะคุยไปเดินไปด้วยกันครับ เห็นบอกว่าแม่มาเคลียร์งานหรือครับ"
แหมทีแบบนี้พูดซะยาวเลยนะ แต่เวลาพูดกับเราทำเหมือนว่าดอกพิกุลจะร่วงออกมาจากปากงั้นแหละ
"ใช่แล้วล่ะ"
"ถ้างั้นผมขอตัวก่อนนะครับ" ว่าแล้ว
