บทที่ 7

ใต้อาณัติหมอพังคี บทที่ 7 "ขอโทษนะคะ โรงพยาบาลเรายังไม่รับพนักงานใหม่ค่ะ" "แต่น้องชายเจ้าของโรงพยาบาลบอกให้ฉันมาสมัครงานนะคะ" "คุณคงเข้าใจผิดแล้วมั้งคะ" จันทร์เจ้าขาไม่ได้ยินตอนที่เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลคุยกับพังคีหรอก "ถ้างั้นฉันขอไปพบคุณหมอพังคีก่อนได้ไหมคะ" "ตอนนี้คุณหมอติดคนไข้อยู่ค่ะ" "งั้นไม่เป็นไรค่ะ" ถึงแม้เธอจะไม่ได้ยินแต่เธอคิดว่าฝ่ายบุคคลต้องโทรไปหาคุณหมอแน่เลย คุณหมอไม่ว่างรับสายหรือว่าเขาบอกไม่ให้รับเธอเข้าทำงานกันแน่ฝ่ายบุคคลถึงไม่รับเธอ เรื่องอื่นเอาไว้ทีหลังก่อนตอนนี้หิวมากเลย ตั้งแต่เมื่อวานแล้วยังไม่ได้กินอะไร เรานี่ก็ทนทายาดจังเลยนะ ..เดินออกมาหน้าโรงพยาบาลก็มีร้านขายข้าวเหนียวหมูปิ้ง ก็เลยซื้อข้าวเหนียวห่อหนึ่งกับหมูปิ้งไม้หนึ่งกินพอได้ประทังชีวิตไปก่อน "พังคี" เพทายเข้ามาก็เห็นน้องชายกำลังจะไปห้องฉุกเฉิน "มีอะไรครับพี่" "เมื่อสักครู่เหมือนพี่เห็นผู้หญิงที่บอกว่าเป็นแฟนแก" ตอนที่รถเลี้ยวเข้ามาในโรงพยาบาลเหมือนเห็นผู้หญิงคนเมื่อวาน "พี่เชื่อด้วยเหรอว่าเธอเป็นแฟนผม" "อย่าบอกนะว่าแอบอ้าง?" "ก็ประมาณนั้นแหละครับ" "18 มงกุฎเหรอ?" "ผมคิดว่าคงจะ 18 อัพเลยครับ" เขาหมายถึง 18 มงกุฎคงใช้กับเธอไม่ได้ ต้อง 19 หรือ 20 มงกุฎนู่นแหละ "แล้วทำไมแกถึงให้เข้าบ้านล่ะ" เพราะได้ยินแม่บอกว่าน้องชายเป็นคนพาเข้าบ้านเอง "ตอนนี้ผมติดคนไข้แล้วค่อยคุยกันครับพี่" เวลาเดียวกันนั้นที่หน้าโรงพยาบาล.. "ป้าคะแถวนี้มีรับสมัครงานไหมคะ" จันทร์เจ้าขาลองถามป้าเจ้าของร้านขายข้าวเหนียวหมูปิ้งดู "หนูหางานทำเหรอ" "ใช่ค่ะ" "สวยๆ แบบหนูหางานให้ลำบากทำไม" "แล้วคนสวยเขาทำอะไรกันล่ะคะ" "เป็นเด็กเสี่ยไงหนู" "โอ๊ยไม่เอาหรอกค่ะ ไม่อยากเป็นเมียน้อยเมียเก็บใคร" "ความคิดหนูดีจังเลย คนแบบนี้อนาคตเจริญรุ่งเรืองแน่" "สาธุ ขอบคุณมากนะคะป้า ว่าแต่แถวนี้มีงานให้ทำไหมคะ" "หลานป้ามันทำงานอยู่คลับนี่แหละหนู อยากทำกับมันไหมล่ะ" "ทำงานกลางคืนหรือคะ" "มันเป็นเด็กเสิร์ฟ" "สนใจค่ะป้า" ถ้าให้เป็นเด็ก Entertain เธอคงไม่เอาด้วยหรอก เพราะมันเปลืองเนื้อเปลืองตัว เป็นพริตตี้ยังพอว่าเพราะยืนสวยๆ ให้คนมองเฉยๆ แต่ถ้า Entertain แขกไม่รู้ว่าจะถูกจับถูกล้วงตรงไหนบ้าง ป้าเลยหยิบเอาโทรศัพท์ออกมาโทรหาหลานสาว ตอนนี้คงกำลังนอนหลับโทรไปไม่รู้ว่ามันจะด่าไหมแต่เห็นแม่หนูคนนี้แล้วก็รู้สึกเอ็นดู >>{"ฮัลโหลมีอะไรป้า มันเวลานอนของฉันไม่รู้หรือไง"} {"ที่ทำงานของเอ็งรับคนงานไหม"} >>{"โอ๊ยเขารับแต่สาวๆ แก่แบบป้าจะให้เขาเอาไปทำปุ๋ยหรือไง"} {"ไอ้บ้าไม่ใช่ฉัน มีคนสนใจอยากไปทำงานด้วย"} >>{"เอาเบอร์โทรฉันให้ไปแล้วตอนเย็นค่อยโทรมานะฉันง่วง"} หลังวางสายป้าก็เอาเบอร์โทรหลานสาวให้ "มันชื่อมินนี่ เรียกว่ามิ้นท์ก็ได้นะหนู" "ขอบคุณป้ามากนะคะ ถ้าฉันมีเงินฉันจะมาตอบแทนป้านะ" "โอ๊ยเรื่องแค่นี้ไม่ต้องหรอกถือว่าช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน​ โชคดีนะ" หลังจากได้ช่องทางติดต่อเรื่องงานแล้วจันทร์เจ้าขาก็เรียกวินมอเตอร์ไซค์ให้กลับมาส่งบ้านญาดาก่อน กลับมาถึงเห็นเพื่อนอยู่บ้านเลยเล่าให้ฟัง "แล้วแกได้ถามไหมว่าคลับไหน" "ไม่ได้ถาม" "แกต้องระวังตัวนะถึงแม้เป็นเด็กเสิร์ฟมันก็อันตรายอยู่ดี" "พูดอย่างกับว่าฉันเลือกงานได้งั้นแหละ มีอะไรให้ทำก็ทำๆ ไปก่อน" จันทร์เจ้าขาเลยขอนอนเอาแรงเผื่อเย็นนี้ได้ทำงานเลย "เจ้าขา!" นอนไปได้พักหนึ่งญาดาก็รีบเข้ามาปลุกเพื่อนในห้อง "มีอะไร" "แย่แล้วป้าแกพาใครมาไม่รู้" ได้ยินแค่นั้นจันทร์เจ้าขาก็รีบหยิบเอากระเป๋าสะพายข้างของตัวเองแล้วปีนออกหน้าต่าง โดยที่ไม่ต้องพูดคุยอะไรกับญาดาเพราะรู้ว่าเพื่อนจะแก้ปัญหานี้ให้ได้ พอเห็นว่าเพื่อนไปไกลแล้วญาดาถึงได้เปิดประตูออกมาจากห้อง "มันอยู่ในห้องใช่ไหม" "มันไหน" "ก็อีจันทร์ไง" "ถ้าหมายถึงเจ้าขาไม่ได้มาที่นี่หรอก" "กูไม่เชื่อ!" ว่าแล้วป้าของจันทร์เจ้าขาก็ถือวิสาสะเข้าไปค้นในห้อง ญาดามองไปดูหน้ายายคิดว่ายายคงเอือมระอาเพราะแบบนี้แหละยายถึงไม่อยากให้จันทร์เจ้าขามาค้างที่นี่ "ฉันบอกเลยนะถึงพลิกแผ่นดิน​ ฉันก็จะตามหามันให้เจอ" ญาดาไม่ได้ต่อปากต่อคำกับป้าของจันทร์เจ้าขาหรอกเพราะขี้เกียจพูดด้วย ออกมาจากบ้านของเพื่อนจันทร์เจ้าขาต้องไปหาที่หลบป้าก่อนกว่าจะถึงเย็นก็อีกตั้งหลายชั่วโมง ง่วงก็ง่วงที่ให้นอนก็ไม่มี จันทร์เจ้าขาเลยไปนั่งหลบอยู่สวนสาธารณะเล็กๆ ที่เอาไว้ ให้คนมาวิ่งออกกำลังกายตอนเช้าและตอนเย็นกัน เธอไม่สนสายตาใครอีกแล้ว พอได้ที่ร่มๆ หน่อย ก็นอนมันตรงนั้นเลย ไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าไรตื่นขึ้นมาเพราะแสงพระอาทิตย์ย้ายทิศทางจนแดดสาดส่องถูกร่างกายของเธอ หรือเราจะโทรไปตอนนี้เลย เธอไม่รู้ว่าหลานของป้าจะตื่นนอนตอนไหน และเดินทางไปทำงานตอนไหนแต่คิดว่าเวลาเหมาะสมแล้วล่ะ..จันทร์เจ้าขาเลยลองโทรไปตามเบอร์ที่ป้าให้ไว้ >>{"ฮัลโหล"} {"สวัสดีค่ะฉันชื่อจันทร์เจ้าขาคนที่ป้าแนะนำให้ไปทำงานด้วยค่ะ"} >>{"อีกสองชั่วโมงไปเจอกันที่ Knight's Night (อัศวินยามค่ำคืน)"} พูดแค่นี้ปลายสายก็วางไป โดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ถามอะไรเลย ไม่รู้ว่าเธอรู้หรือไม่รู้ฟังทันหรือไม่ทันก็แล้วแต่ แต่เผอิญว่าเธอรู้จักสถานบันเทิงแห่งนี้ จันทร์เจ้าขาเลยเรียกวินมอเตอร์ไซค์ให้พาไปส่งที่นั่นก่อนเวลานัด และพอถึงเวลานัดพนักงานของสถานบันเทิงก็ทยอยกันเข้าไป จันทร์เจ้าขาไม่รู้ว่าคนที่ชื่อมินนี่หน้าตาเป็นยังไงเธอเลยลองโทรอีกรอบ "ไม่ต้องโทรหรอกฉันอยู่นี่" มินนี่ได้ยินเสียงโทรศัพท์มองไปเห็นมีคนเอาโทรศัพท์แนบหูพอดีเลยคิดว่าต้องใช่ "สวัสดีค่ะคุณมินนี่" "เรียกฉันว่ามิ้นท์ก็ได้ เข้าไปข้างในกัน" จันทร์เจ้าขารีบเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าสะพายข้างไว้แล้วก็เดินตามมินนี่เข้าไปข้างใน "สวัสดีค่ะพี่ทราย" พี่ทรายที่มินนี่ไหว้ก็คือผู้จัดการของสถานบันเทิงแห่งนี้ "อ้าวมิ้นท์ ทำไมมาแต่หัววันได้" "พูดเหมือนฉันมาช้าทุกครั้งงั้นแหละ" "ก็เธอมันเจ้าประจำนี่ ว่าแต่คนนี้ใคร" "มิ้นท์จะมาฝากน้องทำงานด้วยค่ะ" "เป็นน้องเราเหรอ" "น้องที่รู้จักกันค่ะ" ยังไม่ได้ถามอายุหรอกแต่แค่มองหน้าก็พอจะเดาได้ว่าอายุคงน้อยกว่าเลยเรียกน้อง "หนูจะทำเอนเตอร์เทนไหม" "หนูอยากเสิร์ฟค่ะ" "ทำไมคนหน้าตาสวยๆ ถึงอยากทำงานเสิร์ฟกันจัง​ เอนเตอร์เทนได้เงินเยอะกว่าไม่รู้หรือไง" ไม่นานทรายเลยโทรไปหาเจ้าของสถานบันเทิงอยากให้มาดูเด็กคนนี้หน่อย ที่จริงอยากให้มาเกลี้ยกล่อมมากกว่า เพราะถ้าเด็กคนนี้รับ Entertain ลูกค้ารับรองขาประจำเพียบ >>{"ฮัลโหลมีอะไรทราย"} {"คุณอัศวินจะเข้าร้านไหมคะ"} >>{"วันนี้ฉันติดธุระกับเพื่อน"} {"ทรายอยากให้คุณอัศวินมาดูเด็กใหม่หน่อยค่ะ"} >>{"แล้วทำไมต้องให้ฉันไปดูเองด้วย"} หน้าที่รับเด็กใหม่ก็เป็นหน้าที่ผู้จัดการอยู่แล้ว..แต่พอทรายพูดให้ฟังอัศวินเลยสนใจจะเข้าไปดูเด็กก่อน "ถ้ามึงมีงานก็ไปทำงานของมึงเถอะ" เพื่อนที่อัศวินบอกจะไปทำธุระด้วยก็คือกันต์ธีร์เจ้าของโชว์รูมนั่นเอง "งานกูไม่นานหรอกแค่ไปดูเด็ก เห็นว่าเด็กคนนี้แจ่มเลย ไปดูด้วยกันสิวะ" ได้ยินว่าแจ่มเลยมีหรือคนแบบกันต์ธีร์จะปฏิเสธ ไม่นานก็มาถึงสถานบันเทิงที่อัศวินเป็นเจ้าของ "มิ้นท์พาน้องเธอไปหาคุณอัศวินที่ห้องทำงานหน่อย" ทรายเดินมาบอกมินนี่ที่ล็อคเกอร์ เพราะทั้งสองเอาของมาเก็บและก็จะเปลี่ยนชุดด้วย ก๊อกๆ "เข้ามาสิ" อัศวินและกันต์ธีร์ก็เพิ่งเดินเข้ามาถึงในห้องทำงาน มินนี่ก็พาจันทร์เจ้าขาเข้ามาพอดี "สวัสดีค่ะคุณอัศวิน" ไหว้อัศวินแล้วมินนี่เลยหันไปหาผู้ชายอีกคนเพื่อจะไหว้แต่พอหันไปก็เห็นว่าผู้ชายคนนี้คือ.... "??" "..........." จังหวะนั้นจันทร์เจ้าขาก็กำลังจะไหว้เหมือนกัน แต่พอเห็นว่าเป็นเจ้าของมอเตอร์โชว์ที่เธอไปรับงานถึงกับชะงักทำไมโลกนี้มันถึงได้กลมขนาดนี้ "เป็นอะไรกันไปหมด มึงรู้จักเหรอวะธีร์?" 🖋ชะนีติดมัน @มัดหมี่