ใต้อาณัติหมอพังคี บทที่ 52
พังคีกำลังจะปล่อยมือเธอ เพราะเขาจะเปิดโอกาสให้เธอได้คุยกับแม่สองต่อสองแต่จันทร์เจ้าขากำมือเขาไว้แน่น
"เจ้าขาแม่ขอโทษ ที่จำลูกไม่ได้ในทันที" ทำไมนางโง่แบบนี้ ใบหน้าเธอคล้ายกับพ่อของเธอขนาดนี้ยังมองไม่เห็นอีกเหรอ หรือเพราะความอคติบังตาเพราะตอนนั้นหมายมั่นปั้นมืออยากให้น้ำหนาวแต่งงานกับหมอพังคีเลยหน้ามืดตามัว "แม่ขอกอดหนูหน่อยได้ไหม" แม่กับลูกไม่รู้ว่าใครร้องไห้หนักกว่ากัน แต่จันทร์เจ้าขาไม่ยอมคุยกับแม่เลย คงเพราะเธอรับเหตุการณ์นี้ไม่ทัน จากเด็กที่คิดว่าตัวเองเป็นกำพร้าพอมารู้ความจริงความรู้สึกหลายๆ อย่างมันก็ประดังเข้ามา เวลาที่เสียไปทั้งหมดใครจะชดเชยให้เธอได้
พังคีกุมมือของเธอที่ไม่ยอมปล่อยมือเขาแล้วก็ตบเบาๆ อยากเรียกสติของเธอ
"ฉันอยากอยู่คนเดียวค่ะ" จนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่มองหน้าแม่
"ผมให้คุณอยู่คนเดียวไม่ได้หรอกนะ"
"ฉันบอกอยากอยู่คนเดียวไง!"
"ถ้างั้นแม่ออก
