คนที่มึงช่วยไว้ไง

น้ำเพชร หลังจากพักฟื้นจนแข็งแรงดีแล้ว เธอจึงเริ่มต้นใช้ชีวิตอยู่ในไร่ภูผาด้วยการเป็นผู้ช่วยหมอทิศเหนือกับเฌอเอม เธอทำทุกอย่างด้วยความขยัน เพราะถูกแม่เลี้ยงเคี่ยวเข็นมาตั้งแต่เด็กๆ จึงทำให้น้ำเพชรกลายเป็นคนที่อยู่เฉยไม่เป็น ซึ่งเฌอเอมกับทิศเหนือค่อนข้างชอบในความขยันขันแข็งของน้ำเพชร ที่สำคัญคือ น้ำเพชรทำอาหารเก่ง และอร่อยมาก วันนี้เป็นวันแรกที่เธอทำอาหารให้หมอทิศเหนือกับเฌอเอมได้ทาน " ทานได้มั้ยคะ " น้ำเพชรถามอย่างไม่แน่ใจ เมื่อเฌอเอมตักอาหารคำแรกเข้าปาก " หืม ... อร่อย พี่เหนือลองทานค่ะ อร่อยมาก " ทิศเหนือจึงตักอาหารเข้าปากตามที่ภรรยาบอก และต้องรู้สึกทึ่ง " อร่อยจริงๆด้วย " น้ำเพชรยิ้ม " ดีใจที่พวกคุณชอบ เดี๋ยวเพชรไปเก็บของในครัวก่อนนะคะ " น้ำเพชรหันหลังกำลังจะกลับเข้าครัว " เดี๋ยวค่ะ มานั่งทานด้วยกันสิคะ " คำเชิญชวนของเฌอเอมทำให้น้ำเพชรชะงัก จะบอกว่าเธอไม่เคยนั่งร่วมโต๊ะอาหารกับใครเลย ที่ผ่านมาเธอนั่งทานข้าวคนเดียวมาตลอด พอทำอาหารให้พ่อ กับแม่เลี้ยงและน้องสาวเสร็จ เธอต้องเข้าไปนั่งรอในครัว รอให้คนข้างนอกทานเสร็จนั่นแหละเธอถึงจะได้ทาน ท่าทางกระอักกระอ่วนของน้ำเพชร ทำให้เฌอเอมพอจะเข้าใจได้ เธอจึงเดินไปจับมือน้ำเพชร ให้นั่งลงที่โต๊ะอาหาร จากนั้นตักข้าวให้เธอ ทำเอาน้ำเพชรน้ำตาคลอ ไม่เคยมีใครปฏิบัติกับเธอเช่นนี้มาก่อนเลย " เราให้คุณมาอยู่ที่นี่ ในฐานะน้องสาวคนหนึ่ง ไม่ใช่คนใช้ เพราะฉะนั้น ทุกมื้อ คุณต้องนั่งทานข้าวกับเรา " ความซาบซึ้งใจแผ่ซ่านจนน้ำตาร่วง น้ำเพชรปาดน้ำตา ยิ้มน้อยๆ จากนั้นลงมือทานอาหารร่วมกับทิศเหนือและเฌอเอม ที่มองมาอย่างนึกสงสาร ผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง ต้องเจอกับอะไรบ้างในชีวิต เฌอเอมตักกับข้าวให้น้ำเพชร พร้อมกับพูดกับเธอเหมือนพี่สาวกำลังพูดกับน้องสาวยังไงอย่างงั้น " ทานเยอะๆ เราน่ะผอมมากรู้มั้ย " ทำเอาน้ำเพชรตื้นตันจนน้ำตาไหลไม่หยุด หลังอาหารเช้า น้ำเพชรทำความสะอาดบ้านทุกส่วน ทุกซอกทุกมุม ทั้งนอกและในตัวบ้านจนสะอาดวาววับ ฝุ่นไม่มีจับจนเฌอเอมทัก " โอ้โห น้ำเพชรสะอาดเกินไปแล้ว ไม่เหนื่อยบ้างเหรอพักบ้างก็ได้นะ พี่เห็นเพชรทำไม่หยุดเลย " " ไม่เป็นไรค่ะ เพชรชินแล้ว " ชินแล้ว คือการทำทุกอย่างโดยไม่ได้พักจนชินเนี่ยนะ เฌอเอมมองน้ำเพชรด้วยแววตาสงสาร ผู้หญิงคนนี้มีแต่เรื่องให้สงสารตลอดเลย " อยู่กับพวกเรา ไม่ต้องทำตลอดก็ได้ พักบ้าง " แต่น้ำเพชรไม่เคยชินกับการอยู่เฉยๆเลยซักนิด " เออ เดี๋ยวบ่ายพี่จะไปตลาด ไปด้วยกันมั้ย " ความกลัวทำให้เธอไม่กล้าออกไปไหน น้ำเพชรยังกลัวการต้องออกไปเผชิญโลกภายนอก เธอจึงคิดว่าอยู่ที่นี่ดีกว่า " เพชรขอไม่ไปได้มั้ยคะ " สีหน้าแววตาของหญิงสาวแสดงออกถึงความหวาดกลัวอย่างชัดเจน ซึ่งเฌอเอมก็ไม่ได้ว่าอะไร " ไม่เป็นไร อยู่นี่ก็ได้ อยากได้อะไรมั้ย " " เอ่อ คือ .. เพชร ... อยากได้ ... เสื้อผ้า แต่เพชร... ไม่มีเงินเลยค่ะ " น้ำเพชรอ้ำอึ้งกว่าจะพูดออกมาได้ เพราะความเกรงใจล้วนๆ ต้องบอกว่าเธอไม่เคยมีเงินติดตัวเลย เพราะแม่เลี้ยงเก็บหมด แต่เฌอเอมพอจะเข้าใจ " ไม่มีเงินไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่ซื้อให้ " " ขอบคุณนะคะ " น้ำเพชรยกมือไหว้อย่างนอบน้อม โชคดีเหลือเกินชีวิตนี้ ที่หนีจากเรื่องเลวร้ายมาเจอคนดีดีแบบเฌอเอมกับทิศเหนือ ตกบ่าย ทั้งทิศเหนือและเฌอเอมไปตลาด น้ำเพชรจึงอยู่บ้านคนเดียว เมื่อทำงานเสร็จแล้ว เธอจึงออกไปสำรวจรอบๆ พื้นที่นี่กว้างขวาง ร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ใหญ่ ไกลออกไปเป็นไร่องุ่น บรรยากาศดีจังเลย หัวใจเธออิ่มเอมไปด้วยความสบายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน น้ำเพชรนั่งเล่นอยู่ที่ชิงช้าใต้ต้นไม้ในบริเวณบ้าน เวลานั้นภูผามาหาทิศเหนือที่บ้านพัก " ไอ้เหนือ ไอ้เหนือ " น้ำเพชรตกใจเสียงเรียก เธอหันไปมองอย่างหวาดระแวงก่อนจะตัดสินใจเดินอ้อมไปดู พบชายร่างสูงใหญ่ ผิวกลำแดดแบบหนุ่มชาวไร่ จมูกโด่งหน้าคม จัดว่าหล่อมาก ถ้าน้ำฟ้ามาเห็นนะ เสร็จน้องสาวเธอเพราะน้องสาวเธอชอบผู้ชายหล่อ ภูผาหันไปมองหญิงสาวที่ปรากฏกายอยู่ตรงหน้า เจอผู้หญิงสวยๆมาก็มาก แต่ไม่เคยเห็นใครสวยธรรมชาติแบบนี้ ปกติที่เจอก็มีแต่แต่งหน้าจัด แต่ผู้หญิงคนนี้ หน้าสวยราวเทพปั้น ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อ คิ้วโค้งรับทุกจุด ทุกอย่างรับกันราวกับถูกออกแบบมาอย่างดี อีกทั้งผิวพรรณก็ขาวใสออร่าจับ จนภูผาละสายตาไปไหนไม่ได้เลย คงมีเพียงแววตาของหญิงสาวเท่านั้น ที่ดูไม่สดใสเอาซะเลย " เอ่อ คือ มาหาพี่ทิศเหนือเหรอคะ ตอนนี้พี่เหนือไปตลาดกับพี่เอมค่ะ " น้ำเพชรบอกโดยไม่มองหน้าชายหนุ่ม " เธอเป็นใคร เป็นอะไรกับไอ้เหนือ น้ำเพชรก้มหน้างุด หวาดกลัวอย่างหนัก และก่อนที่หญิงสาวจะได้ตอบ " เอ่อ ... คือ .. " " ไอ้ภู " ภูผาหันไปมอง ทิศเหนือกลับมาพอดี กำลังเดินมากับเฌอเอม " มีอะไร " " จะมาบอกให้ไปดูไอ้เชษฐ์หน่อย วันก่อนที่โดนตะขาบกัด บวมเป่งเลย " " ได้ๆ เดี๋ยวไปดูให้ " พูดธุระเสร็จ ภูผาหันไปถามเรื่องที่อยากรู้ทันที " แล้วนี่ใคร " เขาจำเป็นต้องรู้นะ ในฐานะเจ้าของไร่ อยู่ๆจะเอาใครมาอยู่โดยที่เขาไม่รู้จักไม่ได้ " อ้าว ลืมเหรอ คนที่นายช่วยไว้เมื่อหลายคืนก่อนไง ชื่อน้ำเพชร " ภูผามองคนตรงหน้านิ่ง สายตาเขาไม่อาจคาดเดา เขาลืมไปสนิทเลย " เพชรนี่นายหัวภูผา เจ้าของไร่ " น้ำเพชรยกมือไหว้อย่างหวาดๆ ไม่กล้ามองหน้าเขา " สวัสดีค่ะ " " เพชร เข้าบ้านเถอะ พี่ซื้อเสื้อผ้ามาให้เยอะเลย มาดูซิว่าถูกใจมั้ย " เฌอเอมกอดไหล่น้ำเพชรพาเข้าบ้านทันที ด้วยเห็นท่าทีของหญิงสาวแล้ว น่าจะหวาดกลัวไม่น้อย จากนั้นภูผาจึงพาทิศเหนือไปดูอาการของลูกน้องในไร่ " นี่ยาแก้ปวด ส่วนนี่ยาทา พยายามกินยาแก้แพ้ตามเวลาอย่าให้ขาดนะ " " ขอบคุณครับหมอ " หลังตรวจอาการคนงานในไร่เสร็จ ภูผาจึงได้สอบถามความเป็นมาของน้ำเพชร " ผู้หญิงคนนั้นบ้านอยู่ที่ไหน จะได้พาไปส่ง " " ไม่ต้องหรอก ถามแล้ว เธอบอกไม่อยากกลับบ้าน " " ทำไม ? " " น่าจะเจออะไรที่หนักๆมา เห็นบอกว่าหนีมา เพราะพ่อกับแม่เลี้ยงขายเธอให้เสี่ย ฉันกับเอมเลยตกลงกันว่าจะให้เธออยู่ที่นี่ก่อน ขอโทษที่ไม่ได้บอกนายก่อน แต่ฉันกับเอมสงสารว่ะ ดูเธอหวาดกลัวไปหมด ตัวสั่นเป็นลูกนกเลย แต่ถ้านายไม่พอใจก็บอกได้นะ " " ไม่เป็นไร นายว่าไงฉันก็ว่าตามนั้นแหละ " เพราะความเป็นเพื่อนจึงไว้เนื้อเชื่อใจ อะไรที่เพื่อนว่าดี ก็คือดีเขาเชื่ออย่างนั้น " เออ ขอบใจ แต่ถ้ามีงานให้เธอทำก็ดีนะ เห็นว่าอยากทำงาน " " เดี๋ยวดูให้ ฉันกลับละ " ภูผาขับรถไฟฟ้ากลับที่พักด้วยความรู้สึกแปลกๆ ทำไมผู้ญิงคนนั้นดูหวาดกลัวทุกอย่างรอบตัวไปหมด ' คงจะเจอมาหนักอย่างที่ไอ้เหนือมันว่าจริงๆ '