“ว่าไงคะคนเก่งของพ่อ วันนี้คุณแม่ดื้อมั้ยคะ”
“ฮื้อ! ก็บอกแล้วไงคะว่าไม่ดื้อ เนอะลูกเนอะ” พวงดอกแก้วก้มหน้าลงสบตาสามี หญิงสาวยิ้มหวานละลายใจ ฐานทัพส่งสายตาดุให้ภรรยา ลุกขึ้นยืนแล้วช้อนอุ้มเอาร่างบางขึ้นมาแนบอก พวงดอกแก้วโอบกอดลำคอแกร่งไว้แน่น ซบหน้ากับอกสามีอย่างไม่เกี่ยงงอน
“ดอกแก้วอยากเข้าไปดูในบ้านจังเลยค่ะ” ฐานทัพหัวเราะในลำคอ ทำไมจะเดาไม่ออกว่าภรรยาอยากเข้าไปดูในนั้น ก็ที่นี่เป็นสถานที่แห่งความทรงจำระหว่างเขากับเธอนี่นา
“ทำไมไม่บอกดีๆ แอบมาคนเดียวแบบนี้ผมเป็นห่วงนะ”
“ถ้าบอกดีๆคุณทัพจะให้มาเหรอคะ”
“ให้มาสิ แต่ผมจะเป็นคนพามาเอง” คำตอบที่ได้ยินทำให้พวงดอกแก้วระบายยิ้มเต็มใบหน้า
“ดอกแก้วรักคุณทัพจังเลยค่ะ” คนถูกบอกรักก้มลงยิ้มให้คนในอ้อมแขน
“เดี๋ยวค่อยมาดู ผมไม่ได้เอากุญแจมาด้วย”
“ตอนไหนก็ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”
ฐานทัพอุ้มร่างอวบอิ่มเดินกลับบ้านหลังใหญ่ ระหว่างทางพวงดอกแก้วเหลือบ
