Chapter 3 | Born Again

เฮือก!! แอนนาสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากความฝัน ก่อนจะพบว่าตนเองกำลังถูกห้อมล้อมไปด้วยคนแปลกหน้านับสิบ ทว่าเครื่องแต่งกายโทนสีดำแดงคุ้นตาทำให้ผู้จัดการสาวนิ่งงันไปชั่วขณะ สภาพห้องที่เหมือนจะเป็นห้องแต่งตัวหลังเวทีในโรงแรมที่เธอเคยเห็นตอนงานวันปีใหม่บริษัทยิ่งตอกย้ำว่า ตอนนี้เธออยู่ที่งานเลี้ยงวันเกิดของคริส คลาสันจริงๆ เป็นครั้งแรกที่เธอไม่มั่นใจเลย ว่าตอนนี้ตนเองคือใครกันแน่ แอนนา ลีนส์ หรือวิเวียน วิลกินสัน “คุณหนูวิลกินสันเป็นอย่างไรบ้างคะ” หญิงวัยกลางคนในชุดเมดสีขาวดำโน้มตัวเข้ามาถามเธอด้วยความสุภาพ คุณหนูวิลกินสัน...วิเวียน!! เฮือก!! แอนนาอดยกมือทาบอกด้วยความตกใจไม่ได้ เธอมองหาสิ่งที่พอจะยืนยันตัวตนของตนเอง ก่อนจะพบว่ามีกระเป๋าคลัตช์สีแดงที่เคยเห็นวิเวียนหิ้วมางานวางอยู่ข้างลำตัว เธอไม่ลังเลที่จะหยิบตลับแป้งมาเปิด...และส่องกระจก ใบหน้าของผู้หญิงที่เพิ่งสาดไวน์ใส่คนอื่น ตอนนี้ปรากฏบนกระจกทรงกลมในมือเธอ ใช่ไหมวะ -_-; ชูสองนิ้ว (‘_’) v กำมือ (‘_’) o ทำปากจู๋ (•o•) ชัดเลย!! “กรี๊ดดด~!!!” เฮือก!! ทันทีที่กรีดร้องออกมาด้วยความตกใจระคนดีใจ บรรดาคนที่กำลังมุงก็ต่างผวาถอดกรูออกคนละทิศละทาง แต่คนเพิ่งได้ร่างใหม่ไม่สน ยกมือขึ้นมามองด้วยความตื้นตันใจ มือเรียวสวยแถมยังมีแหวนเพชรเม็ดเท่าถั่ว ลาขาดมือสั้นเหมือนแง่งขิงที่วันๆ ทนทรมานจิ้มแป้นพิมพ์จนเล็บกุด เธอกลายเป็นคนสวยโดยที่ไม่ต้องหอบเงินบินไปเกาหลี ใต้ตาหายคล้ำ แถมยังอายุน้อยลงตั้ง...เก้าปี!! ก็ในนิยายเรื่องนี้ วิเวียน วิลกินสันอายุยี่สิบสอง กำลังอยู่ในวัยสวยสะพรั่ง เหมือนดอกไม้ผลิบานกลางสวนสู้กับแสงของพระจันทร์ยามค่ำคืน “วะ วิเวียน” “จ๊ะ?” เธอขานรับชื่อใหม่พร้อมรอยยิ้มเจิดจรัส แต่นั่นกลับทำคนในห้องขนหัวลุก! วิเวียน วิลกินสันกำลังฉีกยิ้ม สภาพเหมือนฆาตกรโรคจิตที่กำลังถือมีดวิ่งไล่เหยื่อพร้อมกับหัวเราะไปด้วยชัดๆ ซึ่งเจ้าของร่างใหม่ก็สังเกตปฏิกิริยานั้นได้...เอาใหม่! “ฉันขานรับแล้วก็พูดสิ!” น้ำเสียงห้วนขึ้นฉับพลัน แม้จะแอบรู้สึกว่าการทำตัวแบบนั้นโคตรจะสันดานเสีย เริดไหมล่ะ! ไม่ใช่ติ่งเรื่องนี้ทำไม่ได้หรอกนะ แถมถ้าหลุดคาแรกเตอร์เดิมเกินไป วันดีคืนดีอาจจะมีคนแจ้งโรงพยาบาลจิตเวชมาพาตัวเธอไปรักษาก็ได้ ค่อยๆ ซอฟต์ลงน่าจะดีกว่า “เอ่อ...เธอเป็นยังไงบ้าง มีคนเห็นเธอนอนหมดสติหน้าบันไดหนีไฟ นึกว่าถูกดักทำร้าย โชคดีนะที่คริสเข้ามาเจอและพาเธอมาไว้ที่นี่” ผู้หญิงที่อยู่ในสภาพโชกไปด้วยไวน์เอ่ยขึ้น แววตาเสแสร้งแกล้งทำอย่างที่เคยเห็นมาตลอดชีวิตการทำงานทำให้รู้ได้ทันที ว่ายัยนี่ต้องกำลังคิดว่าวิเวียนแกล้งเป็นลมอ่อยคริส คลาสัน ส่วนสาเหตุที่เธอลมหมดสติก็คงเป็นช่วงที่แอนนามาเข้ามาเป็นวิเวียนในเนื้อเรื่องแน่ๆ แต่เดี๋ยวนะ...เมื่อกี้ยัยนี่บอกว่าเธอถูกคริส คลาสันช่วยเอาไว้? “ฉันไม่เป็นไร คงแค่ยังไม่ได้กินข้าว” หญิงสาวเลือกอธิบายตามสภาพร่างกายที่รู้สึกขณะนี้ ท้องของเธอว่างจนรู้สึกโหยหาน้ำหวาน ทำไมวิเวียนไม่หาอะไรรองท้องก่อนออกจากบ้านนะ กลัวพุงยื่นหรือไง คำตอบที่ได้ฟังทำให้กลุ่มเพื่อนๆ ของเธอพยักหน้า แม้ในใจจะแอบเห็นสายตานินทาทางกระแสจิต ‘ยัยนี่เป็นลมเพราะอดอาหาร’ ‘พวกอะนอเร็กเซีย’ ‘หรือว่าจะอัปยาให้ผอมจนวูบ!’ สายตาของแต่ละคนที่มองมายังเธอมีแต่ความคิดดีๆ ทั้งนั้น ไม่รู้ว่ายัยวิเวียนคนเก่าเก็บพวกนี้เอาไว้ทำไม ทั้งๆ ที่หากเป็นยัยนั่นต้องดูออกแน่ๆ ว่าพวกนี้จ้องจะนินทาตนเองลับหลังตลอดเวลา เอาเถอะ! วิเวียนคนใหม่จะแกล้งปล่อยเบลอแล้วกัน “ช่างมันเถอะ กลับเข้างานได้แล้ว” เธอแกล้งโวยวายพร้อมหยิบกระเป๋ามาถือในมือ แต่เพียงแค่หยัดกายลุกจากเตียง ยัยคนที่เธอจำได้ว่าชื่อริชชี่ก็ยื่นมือมาจับกระเป๋าคลัตช์ในมือ “อะไรอีก -_-” “ก็ปกติเธอให้เราถือกระเป๋าให้” อ้อ... “ไม่ต้อง ต่อไปฉันจะถือเอง” สาวผมสีรัตติกาลออกแรงดึงกระเป๋าออกจากมืออีกฝ่าย ก่อนจะเดินตามคนก่อนหน้าออกไปข้างนอก บ้าป้ะ! ใครจะให้คนอื่นถือกระเป๋าให้ แอบเอายาเสพติดมายัดใส่กระเป๋าขึ้นมาเธอไม่ซวยหรือไง เมื่อเดินออกมาจากด้านข้างเวทีก็พบว่างานเลี้ยงเริ่มขึ้นแล้ว วิเวียนไม่มีความคิดที่จะตามหาหรือทักทายคริส คลาสัน วันนี้เธอเป็นอากาศธาตุ เพียงแค่หย่อนสะโพกนั่งบนเก้าอี้ร่วมกับกลุ่มเพื่อน สิ่งแรกที่คนเพิ่งเข้ามาอยู่ร่างอีกคนคิดออกคือการหาข้อมูลตนเองในโทรศัพท์ โชคดีที่มันเป็นระบบสแกนใบหน้าจึงสามารถเปิดโทรศัพท์ดูรูปภาพเก่าๆ และประวัติการใช้โซเชียลมีเดียได้ ยอมรับว่าตอนนี้เธอในร่างใหม่กำลังสับสนเหตุการณ์เล็กน้อย เหมือนจะมีความทรงจำของวิเวียนอยู่ในร่างบ้างประปราย แต่พอจะอธิบายกลับนึกคำพูดไม่ออก เอาจริงตอนนี้เธอไม่รู้ทางกลับบ้านด้วยซ้ำ อาจจะต้องแกล้งเมาให้ยัยพวกนี้ไปส่ง ยัยนี่หุ่นดีชะมัด อกเป็นอก ก้นเป็นก้น ผิวก็สวย แถมยังรวยมาก ทำไมต้องไปเสียเวลาวิ่งตามผู้ชายอย่างคริส คลาสัน ระหว่างที่กำลังก้มหน้าปัดจอดูภาพถ่ายสารร่างของวิเวียนด้วยความชื่นชม บริกรก็นำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟตามด้วยการกระซิบกระซาบเบาๆ คลอไปกับเสียงดนตรีให้ได้ยินกันสองคน “ผมทำตามคำสั่งเรียบร้อยแล้วครับคุณหนู” บริกรสวมแว่นสายตาเข้ากับผมหวีปัดเป๋ใส่เจลเรียบแปล้เข้ามารายงานด้วยความกระฉับกระเฉง เจอประโยคนี้เข้าไป ลูกสาวนายกเทศมนตรีประจำเมืองถึงกับหันขวับ ยิ่งรอยยิ้มมุมปากบ่งบอกว่าเพิ่งลงมือทำเรื่องชั่วร้ายไป เล่นเอาคนเพิ่งเคลมร่างใหม่อย่างเธอนั่งไม่ติดเก้าอี้ “ทำอะไรเรียบร้อย!?” “เรื่องที่เราแอบไปคุยกันที่บันไดหนีไฟไงครับ” “...” วิเวียนนั่งอึ้งทำตัวไม่ถูก พยายามเค้นสมองนึกว่าก่อนหน้านั้นยัยตัวแสบไปสร้างเรื่องอะไรไว้ “นี่ครับขวดยา ผมเก็บมาคืนตามคำสั่ง ไวน์จะถูกเสิร์ฟช่วงหลังตัดเค้กผมให้คนเอาไปแช่เตรียมเปิดเรียบร้อยครับ” “ยาอะไร แล้วให้ใครกิน” “อ้าว!” “คือ...ฉันแค่เช็กว่านายไม่ได้ทำพลาด” “อ้อ ก็ไวน์ให้เจ้าของงานไงครับ ผมจองห้องตามคำสั่งคุณหนูแล้วด้วย นี่คีย์การ์ดครับ” คีย์การ์ดชั้นบนของโรงแรมถูกยัดใส่มือบางอย่างเร่งรีบก่อนจะเดินจากไป ฉิบหาย! ยัยวิเวียนคนเก่าวางยาคริส คลาสันในงาน แถมยังลงมือสำเร็จก่อนที่เธอจะเข้าร่าง คนได้รับภารกิจฉุกเฉินถึงกับนั่งกุมขมับ ตัวแสบ!!