พอแจมวิ่งออกไป เสียงล้อรถเข็นดังแผ่ว ๆ ก่อนพยาบาลประจำห้องพยาบาลจะเดินเข้ามาพร้อมอุปกรณ์ในมือ
“อนุญาตนะคะ พยาบาลขอเช็กมือกับเท้าหน่อยนะคะ” เสียงนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน
ฉันพยักหน้าช้า ๆ ก่อนยื่นแขนที่แดงและบวมช้ำให้ เธอค่อย ๆ ใช้ปลายนิ้วแตะตรวจตามข้อมือแล้วเลื่อนลงไปที่ข้อเท้า น้ำหนักสัมผัสเบามาก แต่ความเจ็บแสบก็ยังแล่นขึ้นมาจนต้องเม้มปากแน่น
“เส้นเอ็นกับกล้ามเนื้อมีรอยกดทับค่ะ อาจจะช้ำสักสองสามวัน เดี๋ยวพยาบาลประคบเย็นให้ แล้วก็ขอซัพพอร์ตข้อไว้ก่อนนะคะ จะได้ไม่บวมมาก”
ฉันได้แต่พยักหน้ารับ เสียงลมหายใจของตัวเองยังไม่ทันสงบจากเหตุการณ์เมื่อกี้ สายตาก็เผลอเหลือบไปมองพี่แทนไทที่ยืนกอดอกอยู่มุมห้อง ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องมาที่ฉันไม่วางเหมือนกำลังคุมทุกอย่างอยู่ในมือ
“ข้อเท้าพยายามอย่าลงน้ำหนักเยอะนะคะ” พยาบาลเอ่ยเตือนขณะจัดผ้าพันข้อเท้าให้แน่นพอดี ไม่รัดเกินไปจนเจ็บ แต่ก็พอจะทำให้
