ดีแลนกับชาริลล์ที่กำลังนั่งคุยกันเกี่ยวกับตลาดหุ้นถึงกับแทบสำลักกาแฟกันออกมาทั้งคู่ เมื่อจู่ๆ คิลเลียนก็ปรากฏกายขึ้น และกล่าวหาด้วยถ้อยคำเดือดดาล
“ผมเคยคิดว่าพี่ดีนกับพี่ชาร์ลต้องรู้เรื่องการหายตัวไปของมัลลิกา และมันก็เป็นจริง”
ดีแลนพยายามที่จะใจเย็น
“นั่งก่อนสิคิลล์ แล้วค่อยพูดค่อยจา”
“ตอบผมมาสิครับว่า พวกพี่ทำแบบนี้ทำไม ปิดบังเรื่องของมัลลิกาเอาไว้ทำไม พวกพี่รู้ไหมว่าผมทรมานแค่ไหนกับการหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยของมัลลิกา พวกพี่รู้ไหมว่าผมเจ็บแค่ไหน หัวใจของผมทรมานแค่ไหนที่ต้องนั่งมองท้องฟ้าและคิดถึงเธอ”
ชาริลล์ระบายลมหายใจออกมา ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างละอายใจ
“พวกพี่ขอโทษ... พวกพี่จำต้องทำตามความตั้งใจของมัลลิกา เธอไม่ต้องการให้นายรู้”
“และพวกพี่ก็เชื่อเธอ... เชื่อเธอมากกว่าน้องชายอย่างผม”
คิลเลียนแค่นยิ้ม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“ผมผิดหวังกับพวกพี่มากครับ ผิดหวังมาก”
ผู้เป็นน้อ
