“ทำหน้าตาให้เหมือนกับคนที่กำลังจะเดินทางไปพักผ่อนหน่อยไม่ได้หรือไงเจ้าคิลล์ นี่พี่ไม่ได้บังคับให้นายกินยาขมนะ”
ดีแลนพูดขึ้นเมื่อทั้งคู่นั่งอยู่บนเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวด้วยกัน
“นั่นสิ เดี๋ยวนี้นายทำตัวเหมือนหุ่นยนต์เข้าไปทุกทีแล้วนะ คิลล์”
ชาริลล์ที่ร่วมเดินทางมาด้วยสนับสนุนความคิดของพี่ชาย ก่อนจะหันมาจ้องหน้าน้องชายอย่างคิลเลียนด้วยสายตาคาดคั้น
“ไหนว่าลืมมัลลิกาได้แล้วไงล่ะ”
คนที่นั่งนิ่งอยู่ถอนใจออกมา พลางพูดขึ้นเสียงราบเรียบ
“ถึงผมไม่ลืมเธอ เธอก็ลืมผมไปแล้วล่ะครับ”
ดีแลนกับชาริลล์หันไปสบตากันก่อนที่ดีแลนจะเป็นคนพูดออกมา
“บางที... มัลลิกาอาจจะกำลังคิดถึงนายอยู่ก็ได้ ใครจะไปรู้จริงไหม ชาร์ล”
“ใช่ บางทีเธออาจจะเดินผ่านนายไปกี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้ แต่นายไม่รู้เองว่าเป็นเธอ”
คิลเลียนแค่นยิ้ม แววตาสีเทาอัดแน่นไปด้วยความเจ็บปวด
“พวกพี่คิดจริงๆ หรือครับว่า ผมจะจำเมียของตัวเองไ
