เช้าวันใหม่... เป็นอีกหนึ่งวันทำงานของหล่อน มัลลิกาที่แทบไม่ได้หลับได้นอนเพราะมัวแต่จมปลักอยู่กับความเสียใจกัดฟันลุกขึ้นจากเตียง หล่อนเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างแคบๆ ที่เหมาะสมกับห้องเล็กที่อาศัยอยู่ ดวงอาทิตย์กำลังลอยขึ้นสู่ขอบฟ้า นกตัวเล็กๆ โผบินเพื่อออกหากิน
ความหดหู่เศร้าหมองยังไม่คลายหายไปจากหัวใจ แต่หล่อนก็จำต้องเก็บซ่อนมันเอาไว้ให้ลึกที่สุดในยามนี้ รอค่ำคืน... รอเมื่อความมืดของราตรีกาลมาเยือน และเมื่อนั้นแหละหล่อนก็จะได้ร่ำไห้ให้สมกับความโหยหาที่มีต่อชายต้องห้ามอย่างคิลเลียน คาร์ตันได้สมใจ
ร่างอรชรที่ดูบอบบางลงมากเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ กระจกเงาเก่าๆ สะท้อนภาพผู้หญิงหน้าตาอิดโรยออกมาให้ได้เห็น
มัลลิกา บารอฟ... ไม่มีอะไรไปสู้กับ ไอรีน คาร์ตันได้เลย แม้แต่หัวใจ...
หญิงสาวกัดฟันละสายตาจากกระจกแห่งความจริง เดินไปหยุดใต้ฝักบัว ปล่อยสายน้ำเย็นฉ่ำให้ปลุกพลังแห่งการต่อสู้ให้ตื่นขึ้น ไม่นาน
