“ไปไหนมาคิลล์ พี่คิดว่านายหนีกลับไปแล้วซะอีก”
ชาริลล์เอ่ยถามเมื่อน้องชายพึ่งเดินกลับเข้ามา
“ผมไปเดินเล่นแถวๆ นี้มาครับ ไม่มีอะไร”
แม้คิลเลียนจะบอกว่าไม่มีอะไร แต่ชาริลล์ไม่เชื่อเลยสักนิด เขาเดินไปทรุดตัวนั่งบนโซฟาตรงหน้าน้องชาย แล้วเอ่ยถามเสียงทุ้มลึก
“ไปเดินเล่นก็น่าจะมีความสุขสิ แล้วทำไมกลับมาหน้าตาบอกบุญไม่รับแบบนี้ล่ะ เป็นอะไรบอกพี่ได้นะ พี่ยินดีช่วยนายเสมอ”
คิลเลียนส่ายหน้าน้อยๆ เอนกายพิงกับพนักโซฟานุ่ม
“ผมสบายดีครับ ไม่เป็นอะไร เอ่อ แล้วนี่พี่ดีนหายไปไหนล่ะครับ ผมไม่เห็นตั้งแต่ตอนที่ตื่นขึ้นมาแล้ว”
พอได้ยินชื่อของดีแลนชาริลล์ก็อดหัวเราะไม่ได้
“รายนั้นบินกลับไปเมื่อคืนแล้วล่ะ แค่คนใช้โทรมาบอกว่าลิลลี่สะดุดขาตัวเองหกล้ม พี่ดีนก็ไม่เป็นอันทำอะไรเลย ห่วงเมีย”
“ก็พี่ดีนรักลิลลี่มากนี่ครับ แถมลิลลี่ก็กำลังท้องกำลังไส้ด้วย”
คิลเลียนระบายยิ้มเศร้าๆ ชาริลล์มองน้องชายอย่างเข้าใจความ
