บทที่ 20 กินข้าวกันเลยไหม?

1933 คำ

เกวลินค่อนข้างงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะจากที่ตั้งใจจะแยกกันที่หน้าหอเมื่อครู่ ไป ๆ มา ๆ เธอกลับต้องรีบพาคุณนุมาเข้าห้องน้ำในห้องพักของตัวเองเสียอย่างนั้น แต่แม้ว่าเขาจะเสร็จธุระไปแล้ว ทว่าคนที่มาขอเข้าห้องน้ำกลับไม่ยอมออกไปจากห้องเธอเสียอย่างนั้น ซ้ำยังมองสำรวจตรงนั้นตรงนี้ไปทั่วห้องเธออีกต่างหาก มันคงจะดูแปลกตาสำหรับเขา เพราะหอพักของเธอไม่ใช่คอนโดหรูหรา แต่เป็นเพียงห้องเช่าราคาแปดพันกว่าบาท ที่แค่เปิดประตูเข้ามาในห้องก็จะสามารถมองเห็นได้ตั้งแต่โซนรับแขกยันเตียงนอน ที่จริงตรงนี้มันเป็นห้องเดียวกัน แต่เกวลินเอาชั้นหนังสือมาวางกั้นเพื่อแบ่งสัดส่วน ภายในห้องมีประตูกระจกบานหนึ่งที่เปิดออกไปเป็นโซนครัวทรงยาว ที่มีห้องน้ำ และระเบียงเล็ก ๆ อยู่คนละฝั่ง เรียกได้ว่าเล็กกระทัดรัด เหมาะกับคนที่อยู่คนเดียวอย่างเธอนั่นเอง ดนุพลลอบมองความเป็นอยู่ของน้องเกล พลางนึกชื่นชมอีกฝ่ายไปด้วยในใจ แม้จะทำงาน

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม